کتاب حاضر، پيرامون پساساختارگرايي و تحليل فرهنگ و هنر نوشته شده است. اين کتاب که با مجادله‌اي درباره‌ مسئله‌ معنا ميان آليس و هامپي و دامپتي در داستان لوييز کرول آغاز مي‌شود، به استدلال‌هايي مي‌پردازد که پساساختارگرايان به مدد آن‌ها نظريه‌هاي سنتي درباره‌ زبان و فرهنگ را به چالش مي‌کشند. کاترين بلزي در کنار بحث در مورد چهره‌هاي شناخته‌شده‌اي همچون بارت، فوکو، لکان، کريستوا، ليوتار و ژيژک، مثال‌هاي مناسبي از ادبيات، هنر، فيلم و فرهنگ‌عامه را با شکسپير و توني موريسن ترکيب مي‌کند تا تبييني پساساختارگرايانه از معناي انسان‌بودن ارائه دهد.