۱-از نادین شیپمن به سرژ اوتون ول شوهرم عادت داشت پرتقال را با دست پوست بکند، چنین کاری را می توان با بعضی از پرتقال هایی که پوست شان کلفت است و راحت جدا می شود انجام داد ولی وقتی که پوست، نازک و چسبیده به مغزِ میوه است، چیزی که در پرتقال‎ها می بینیم، به ویژه در آب دارترین و در واقع بهترین آن ها که من همیشه از این نوع می خرم، با دست پوست کندن عملی خطا و نابجاست. زمانی که صبحانه مان را می خوردیم ، این حرکت روزمره پوست کندن پرتقال، مبدل به جدالی زشت و بیهوده می شد و هربار او به طرز خشنی انگار میز را می زد، یعنی مشتش همراه هر چنگ به پرتقال به میز چوبی می خورد، واضح است که او این کار را ناآگاهانه و بدون این که خودش درست متوجه باشد انجام می داد، منظورم این است که او به صدا و حرکت واکنش نداشت و به ذهنش خطور نمی کرد که شاید من ناراحت می شوم. راستی سرژ ، کلا من آدم‎هایی که مشت بر روی میز می کوبند تحمل نمی کنم، شما بدانید، کسانی که برای تصریح یا تاکید افکارشان متوسل به ساعدها و کف دست خود می شوند ابله ترین رفتار را دارند، من آدم های متین را می پسندم، یعنی اشخاصی که حضورشان نامحسوس و ظریف است. اگر شوهرم می توانست ضمن پوست کندن پرتقال ، دست خود را طوری مهار کند که از خشونتش کاسته شود، من دیگر نگاهش نمی کردم و در نهایت شاید بتوان گفت با بی اعتنایی تحملش می کردم. اما این آقا، بدون هیچ ملاحظه ای، به خودش اجازه می داد که از اول صبح بر روی میز بی محابا بکوبد، کاری که طی چندین چندین هفته یا شاید چندین ماه-درست نمی دانم- انجام داد، هر چند که با وقفه هایی نیز همراه بوده است، زیرا گاه گاه هر پرتقالی که به نظر ترش می رسید از سر میز صبحانه برمی داشت و مشغول می شد. بالاخره روزی تصمیم گرفتم؛ در برابر هر مشتی که او به میز می کوبد از جای بپرم، نخست به شکلی آرام، کم کم به صورتی ناآرام و سپس با شدت می جهیدم، مانند کسی که دارد سکته می کند. شوهرم کاملا متوجه رفتار تهاجمی من شد که بدتر از صد فحش بود. یعنی او جنبه ی خاموش و تند واکنش کینه توزانه ام را شناخت، به قول خودش نفرت متراکمی که علیه او در خود نگه داشته بودم چنان تلخ بود که دیگر کلمه ها نمی توانست آن را بیان کند.