«داستان من، داستان مردی است که باید برود» این را من گفتم. به خود گفتم، بلند گفتم. فریاد زدم، توی پیاده رو بودم. شلوغ بود. به هوا نگاه می کردم، به زمین نگاه می کردم. حیف از چشم هایم که به چشم آدم ها بیفتد». «باید بروم» داستان روایت شکست ها و موفقیت های پی درپی راوی است. او ما را در جریان سیر و سلوک معرفتی خود قرار می دهد، اما تعداد شکست های وی در زندگی بیشتر از موفقیت های اوست. سیر و سلوک راوی مراحل و مراتبی دارد که مرحله به مرحله ما را با آنها آشنا می کند؛ مثل، مرحلة اول گسیختن از روزمرگی و فرار به حریم سرد تنهایی. مرحلة بعد نارضایتی از وضع موجود که تنهایی را یگانه راه نجات می داند، ولی این تنهایی شرایطی دارد که یکی از آنها ستیز با خود برای تنها شدن است. راوی در پایان بعد از گذشتن از هفت مرحله نتیجه می گیرد برای خوب زیستن و خوب نگاه کردن باید تلاش کرد، از خود گذشت و به خود رسید.