کتاب کودکی نشر کتاب پارسه

خیلی وقت ها، در بوآ، گوزنی از خیابانی می گذشت. در هر طرف مردم می خوردند، می نوشیدند، قهوه صرف می کردند. مستی می گذشت که داد می زد: «بشتابید! بخورید رو علفا! یه روزی هم علفا روی شما خواهند خورد!» تراموای وال دُر، مثل قطارهایی که در داستان های سرخ پوستی هست، با آخرین سرعت از کنار صف درخت ها می گذشت و صفیر می کشید. روز هنوز چراغش را خاموش نکرده بود که دروازه ی مایو غرق در شعله ها می شد. چون هوای جشن شامگاهی به سرش می زد. دوچرخه سوار بود، دوچرخه بود، همه جا دوچرخه، همین طور دوچرخه، و کالسکه های اسب دار بود. هوا بوی کائوچو می داد و بیبندم بر نمایشگاه اتومبیل سلطنت می کرد. در رستورانِ اسپور گارسون ها به دو می آمدند و دو تا نِی طلایی در آب انار بچه ها می کاشتند. درخت ها می خندیدند و می لرزیدند، هنوز هیچ چیز نبود که واقعاً تهدیدشان کند. کسانی بودند که ساز می زدند، آواز می خواندند، جشن می ساختند، طرب می ساختند؛ حتی آن ها هم که دور میزهای تک پایه شان نق و نوق می کردند، بهشان خوش می گذشت، و فحش هاشان که هیچ کس را نمی ترساند، انگار آواز بود که می خواندند و بی اختیار زمزمه شان می کردند. گدا می آمد. فروشنده ی زیتون می آمد. نوازنده ی دوره گرد می آمد. پیرمردی می آمد که اسباب بازی کوک می کرد و روی میزها می گذاشت.