کتاب این مردم نازنین

فیلم صداهای فرزاد موتمن را کار می کردیم. ساعت ۱۰ صبح بود. کوچه ای در خیابان جمالزاده. من باید توی کوچه می ایستادم و زنگ در خانه ی آتیلا پسیانی را می زدم. در تمام مدت تمرین ها و تکرارها، زن های خانه دار که به خرید روزانه می رفتند یا برمی گشتند، با دیدن من جلو می آمدند و احوال پرسی می کردند و بعضی شان از من دعوت می کردند برای خوردن چای به منزل آنها بروم. مثلا خانمی گفت: امروز اولین روزی ست که به این محل اسباب کشی کرده ایم، دیدن شما را در اولین روز به فال نیک می گیرم و با اصرار می خواست که بعد از فیلم برداری حتما سری به خانه ی آنها بزنم. بعضی ها که مرا می بینند جلو می آیند و بعضی ها هم سعی می کنند طوری رفتار کنند که گویا مرا ندیده اند، یا این که دیدن من اهمیتی ندارد، اما با گوشه ی چشم مرا می پایند. دو تا از همین خانم ها از خرید برمی گشتند. یکی شان مرا دید و با آرنج سقلمه ای به پهلوی زن همراهش زد. بعد با اشاره مرا نشان داد، او هم مرا دید و شناخت، اما هر دو وانمود می کردند که مرا ندیده اند! با هم حرف می زدند و جلو می آمدند. معلوم بود درباره ی من حرف می زنند. وقتی از کنار من می گذشتند این جمله را شنیدم که یکی به دیگری می گفت: یا فیلمه یا سی دیه! *** یک شنبه ها می رفتم پای منبر مرحوم دولابی. یکی از اعضای هیات های مذهبی که آن جا رفت و آمد داشت، از من خواست برای شب تولد حضرت فاطمه زهرا(س) به خانی آباد بروم. گفت: آن جا هر سال جشن می گیریم، تو هم بیا چند دقیقه برو روی صحنه تا بچه های جنوب شهر تو را از نزدیک ببینند. روز موعود، ساعت پنج رفتم آنجا. شلوغ بود، جشن بود، چراغانی بود. شیرینی و شربت بود. رفتم پشت صحنه. هم او که مرا دعوت کرده بود، مجری مراسم بود. مرا نشاندتا نوبت ام برسد. بالاخره آمد و گفت: آماده باش، چند دقیقه ی دیگر نوبت توست. پس از چند دقیقه صدای او را می شنیدم که روی صحنه به مردم می گفت: یکی از بازیگران سینما و تلویزیون که می شناسید و چه و چه، این جاست. از او دعوت می کنم روی صحنه بیاید: رضا کیانیان! روی صحنه رفتم. مردم تشویق کردند، کف زدند، سوت زدند، می خندیدند. خوش حال بودند. من عید را به آنها تبریک گفتم. گفتم نام مادر من زهراست، امروز به یاد او هستم. گفتم از این که پیش شما هستم خوشحالم و… مجری چند تا سوال از من پرسید. مثلا اینکه چند تا بچه داری؟ اسم پسرت چیه؟ و از این قبیل. من با حوصله جواب می دادم و چندتا هم مزه پراندم که مردم بخندند که خندیدند. بالاخره سوالات او تمام شد و موقع خداحافظی گفت: این هم یکی دیگر از موهبت های انقلاب اسلامی است که این بازیگران را که قبل از انقلاب فسق و فجور می کردند، مسلمان کرده و به راه راست هدایت کرده تا این حد که برای تولد حضرت زهرا (س) به میان ما می آیند!