کتاب خنده در برف

با خود عهد کرده است تا سرازیری گور کودک بماند و زندگی را آنقدر به بازی بگیرد که بازماندگان مرگش را نیز بازیِ تازه ای بپندارد بی قراری یک قطب نما را ندارد شباهتش را اما به ستاره ای که هر شب ویراژ می دهد در آسمان نمی توان انکار کرد کشف زیبایی را حتا در یک جفت گوشوارۀ پلاستیک وظیفۀ خود می داند حسادت اما نمی ورزد حتا به زرگری که می گویند در کشمیر زندانی است و برای همسر جوانش تا به حال هزار جفت گوشواره از سنگ و صندل تراشیده است در گیر و دار این سال ها دوستان هم پیمانش در خفا بزرگ شده اند و هر جا می روند مثل قناری قفس های زیبای شان را نیز با خود می برند در حضور او اما ادای بچه ها را در می آورند انگار که بچه گول می زنند دوستانش هرگز پنهان کاران ماهری نبوده اند امشب نیز به هر دری بزنند از ظاهرشان پیداست یک بار دیگر بازیگر او بوده است و تماشاگر آن ها *** چقدر طول می کشد آدمی شبیه خودش بشود آدم برود با سیب گاززده اش در دهان قابیل برود با پاره سنگ خون آلوده اش در دست سلیمان برود با بلقیس عاج پیکرش اسکندر به مقدونیه بازگردد مولانا به قونیه و تنابنده ای دیگر چهرۀ بامدادی ات را در آینه تسخیر نکنند خیالت از بابت تارزان تخت است که هزار سال پیش از درخت به زیر افتاد و سنگباران شدند استخوان های امیر ارسلان نامدار در آستان بلوغی زودرس مایک هامر وقتی داشت کاملاً شبیه تو می شد به ضرب گلوله ای در پستوی یک رستوران چینی از پا درآمد و افروئی که جنبش هیپی ها بر سرت گذاشته بود همکلاسی های بلوندت در لندن از سرت برداشتند تا فقط و فقط شبیه خودت باشی مشاهدۀ آثار عباس صفاری