نویسنده در کتاب حاضر، زندگی مادری به نام «پاولین»‌ و پسرش «چارلی» در دهة 1960 میلادی را شرح می‌دهد. مادر، پس از طلاق، علیرغم موانع اقتصادی و اجتماعی به تنهایی به پرورش کودکش به نحوی شایسته می‌پردازد. «چارلی» پا به سنّ جوانی و میان‌سالی می‌گذارد و به فردی الکلی مبدل می‌گردد و در بحبوحة افسردگی و تنهایی دست به خودکشی می‌زند. مادر «چارلی» یعنی «پاولین» که هم‌اکنون هشت سال از تاریخ مرگش می‌گذرد، به دیدارش می‌آید و در سفری طولانی و وحشتناک با پسرش همراه می‌شود و به آرزوی دیرینة وی برای داشتن یک فرصت نهایی جامة عمل می‌پوشاند. در این سفر «چارلی» پرسش‌های مهم و بی‌پاسخ خود را بیان می‌کند و با گرفتن پاسخ سؤال‌هایش به رابطة معنوی با مادر می‌رسد. خواننده با خواندن داستان به مسایل و مفاهیم عمیقی از نحوة زندگی پی می‌برد.