کتاب حاضر، دومین کتاب کهن فارسی موجود است که به علم عروض و قافیه پرداخته است. این کتاب نوشته «خواجه نصیرالدین طوسی» در قرن هفتم هجری قمری است که به شعر و هدف آن، اوزان مختلف شعری می پردازد، نویسنده در آن نظراتی دقیق و عالمانه ارائه می کند. این کتاب که چنان دیگر آثار «خواجه»، نثری پیراسته دارد و از ترتیب و تنسیقی متقن برخوردار است، به جهاتی در زبان فارسی دارای اهمیت است. تغییرات ارکان و القاب، انواع قوافی نزدیک عرب، عیوب قوافی فارسی، اسباب اختلاف اوزان و قوافی، حد شعر و تحقیق آن برخی از موضوعات مورد بررسی در این کتاب هستند.