دموکراسی، تنها بینش یا شیوه‌ای فکری و فرهنگی نیست. دموکراسی بیش از هرچیز واقعیتی جامعه‌شناختی است. آن‌چه دموکراسی را در جامعه محقق می‌سازد و در فرایندی تاریخی آن را توسعه می‌دهد، نهادهای دموکراتیک هستند. جدی نگرفتن نهادهای دموکراتیک و توجه صرف به ایده‌های منتسب به دنیای مدرن از دشواری‌های مهم در جهت استقرار و توسعة دموکراسی در ایران است. کتاب حاضر مشتمل بر مسائل فکری و فرهنگی پیرامون چشم‌انداز دموکراتیک از مدرنیته است. نویسنده در فصل نخست کتاب به شرح کلیاتی از مباحث کتاب پرداخته و با طرح برخی مسائل نظری رابطة میان ایران و دنیای مدرن و چگونگی تحول فکری خود را مطرح کرده است. فصل‌های بعدی نیز، به دو حوزة عمومی و خصوصی به عنوان نهادهای بنیادین جامعه‌شناسانه جامعة دموکراتیک و تحلیل و نقد سنت‌های فکری ایران معاصر اختصاص دارد. نگارنده در ادامه نقدی بر فقدان گفت‌وگو در میان روشن‌فکران معاصر ایرانی، و نیز بحثی دربارة نهاد دانشگاه و چشم‌انداز تاریخی مدرنیتة ایرانی دارد.