در اين كتاب از منظر فلسفه قاره اي به بررسي «جنون و مرگ» پرداخته مي شود و در گام نخست با توجه به خوانش «فايدون»، «افلاطون» و «هگل» اثبات مي شود كه جنون و مرگ به مثابه نمودهاي منفيت، استمرار حركت ديالكتيكي را تضمين مي كنند. در گام بعدي در رابطه با مسئله منفيت، تفسيري از هستي و زمان ارائه مي شود و فلسفه متأخر «هايدگر» به منزله پاسخي به دشواري هاي برآمده از هستي و زمان بازروايي مي گردد. در گام پاياني بر مناظره ميان «فوكو» و «دريدا» در رابطه با تاريخ جنون تمركز مي شود و نشان مي دهد كه چگونگي تفكر فلسفي، محدوديت خود را از طريق شيوه اي كه در آن به منفيت مي انديشد پديدار مي سازد.