گزیده اشعار شیرکو بی کس، شاعر فقید و سرشناس کرد، با عنوان «در این شعر برف می بارد» با ترجمه «مختار شکری پور» توسط نشر نگاه منتشر شد. این کتاب در 250 صفحه منتشرشده و دربردارنده ی 158 شعر کوتاه و بلند از این شاعر و مقدمه مفصل مترجم درباره زندگی و شعر شیرکو ازلحاظ محتوا، مضمون و فرم است. علاوه بر مقدمه، ترجمه یادداشتی از شیرکو بی کس نیز درباره شعر امروز کرد در این کتاب آمده است. مترجم در این کتاب به ترجمه شعرهایی از دوره ها و مجموعه شعرهای مختلف این شاعر با مضامین گوناگون و انواع تجربه ها و فرم های شعری وی پرداخته است به طوری که این مجموعه می تواند نمودی کلی از شعر شیرکو بی کس به مخاطب ارائه دهد. مختار شکری پور در بخشی از مقدمه این کتاب آورده است: «شعر شیرکو، سرشار از کنش ها و واکنش های شاعرانه ای است که نتیجه نگاه فراگیر او به زندگی و زیست شاعرانه با پیرامونش است. این نوع زندگی که در آثار شیرکو مشهود است، هم از بار تخیّلی شگفت انگیزی برخورداراست و هم دربردارنده شامه تیز شاعری به اطرافش است. الهام وی از طبیعت و استفاده بجا و بسیار شاعرانه از پدیده های طبیعی همچون کوه، دریا، جنگل، رود، شب، روز، خورشید، ماه، آب، آتش و باد در خلق توصیف ها، تشبیهات و قرینه سازی های شاعرانه یکی از دیگر کارهای اساسی وی در شعرش است که به گمانم کمتر شاعری چنین باکمال این کار را انجام داده باشد.» وی در بخشی دیگر از این مقدمه به وجه روایی شعر شیرکو پرداخته و آورده است: «برخی از مجموعه هایش، رمان ها و در برخی جاها داستان کوتاه های شعری تلقی می شوند تا جایی که خودش به صورت واضح عنوان «رمان شعر یا «قصیده شعر» روی آن ها گذاشته که از آن جمله باید به مجموعه های «مار، صلیب و روزشمار شاعر»، «رنگ نامه» و شعر- نمایشنامه «صندلی» اشاره کرد. جالب آنجاست که پرداخت های روایی طولانی و پر از حادثه های شاعرانه وام گرفته از ماهیت زندگی؛ با توسل به فرم و جوهر و تخیل درازدامنی از مقوله شعر صورت می گیرند. بنابر گفته خود شیرکو، دامنه خیالش که آن را مایه کار ادبی و هنری می پندارد، در بستر قصه گویی محلی دوران کودکی اش پرورده تر می شود و همین روایت ها سبب می شوند که بار روایی این همه در شعر شیرکو برجسته شود تا جایی که قالب «رمان شعر» یا «قصیده شعر» را در شعر کردی بنیان می گذارد و نقطه عطف کارنامه شعری اش می شود. البته خیلی از شعرهایش را هم بااینکه منظومه نشده اند، اما می توان شعرهایی بلند تلقی کرد که نه تنها اطناب و حشو و زوائد ندارند بلکه باجرئت می توان گفت که شیرکو به نهایت ایجاز در این شعرها رسیده و چنان دامنه خیالش، سیال و وسیع است که شاعر، یارای مقابله با تبلور واژگان و هجوم کلمه و کلام ذهنش را ندارد و شریان درونی شعر، به صورت ناخودآگاه در زبانش فوران می کند. شاید ازاین روست که رمان شعرهای شیرکو، مونولوگ محور و تک گویی های شاعری هستند که روایتگر تاریخ مردم سرزمینش با همه فراز و نشیب های آن است اما این تک گویی، خودمحورانه و خالی از دیالوگ نیست بلکه پژواک صدای مردمش است.» مترجم در فرازی دیگر از این مقدمه به یکی دیگر از ویژگی های برجسته شعر این شاعر جهانی پرداخته و آورده است: «عمده کار او، فضاسازی های موازی برای رسیدن به یک اتفاق و نتیجه گیری نهایی شاعرانه است و گویا شعر در آن لحظه اتفاق می افتد. یعنی در ابتدا چند فرازی ارائه می دهد اما شعر اصلی در آن فراز و لحظه نهایی اتفاق می افتد و به نظر می رسد که هرآن چه آمده است در جهت آماده کردن ذهن مخاطب برای دریافت آن اتفاق نهایی است که جوهر و هسته شعرش را تشکیل می دهد.» شیرکو بی¬کس، متولد 1940 سلیمانیه و فرزند فائق بی کس از شاعران مشهور کلاسیک کرد است. وی نخستین مجموعه شعرش را سال ۱۹۶۸با عنوان « مهتاب شعر» منتشر کرد و در سال ۱۹۷۰به همراه جمعی از نویسندگان و شاعران کُرد بیانیه شعری روانگه (دیدگاه) را منتشر کردند تا شعر کردی را از رکودی که به آن دچار شده بود درآورند. القای لقب «همشهری فلورانس» توسط انجمن حقوق بشر ایتالیا و دریافت جایزه جهانی توخولسکی، مدال افتخار در ادبیات در سال 1988 از دست انگوار کارلسن، نخست وزیر وقت سوئد، ازجمله جایزه ها و افتخارات جهانی است که این شاعر کسب کرد. شیرکو بی کس، سرانجام در 13 مرداد سال 1392 برابر با 4 اوت 2013 در بیمارستانی در سوئد درگذشت و سپس پیکرش به زادگاهش سلیمانیه انتقال داده شد و بنابر وصیتش در یکی از پارک های این شهر دفن شد.