دلالی در تئاتر چندان اثر هنری چشمگیر و قابل توجهی خلق نشد. تنها حوزه ای که اجرا در آن پیشرفت واقعی کرد تئاتر فیزیکال بود البته در آن زمان هنوز چنین عنوانی نداشت تئاتر به گفته ی دورت شورش بدنها بود. حدود سال ۱۹۶۸ اجراهای مستقل و منفردی بودند که جدا از نهادهای تئاتری به بیان بدنی میپرداختند اجراگر قابلیتها و محدودیتهای بدن به عنوان واسط میان ذهن و جهان را واکاوی میکند بنابراین آزادی تئاتر به معنای آزادی بدنها شد.» (۷) اما آنها بدنها بودند و بدنها ستایش بدن بیشتر رویکردی آمریکایی و انگلیسی است تا فرانسوی گروه هایی مانند تئاتر زنده و افرادی مثل شکنر و چایکین). فرانسه صرفاً دلخوش به انتقال انرژیها و نظریه پردازی بود افرادی مانند آرتو و دریدا و معادل بدنهای آمریکایی و انگلیسی روی صحنه جایگزینی نداشت. میزانسن تلاش میکرد بدنها و اجراگرها را تحت کنترل خود نگه دارد. هم زمان در انگلستان و در تمام کشورهای انگلیسی زبان فاعل به عنوان تنها عاملی که مسئول کار بدنی بود شناخته شد