در اینجا باید به چیزی اعتراف کنم که تا همین اواخر فقط خانواده و دوستان نزدیکم از آن خبر داشتند؛ من لکنت زبان دارم یا به قول بعضی ها زبانم میگیرد. این وضعیت به احتمال زیاد، بزرگ ترین وصله ناجور در پهنه شادکامی ام باشد. این وصله سالهای متمادی کنارم بوده و با وجود اینکه بارها کوشیده ام پنهانش کنم، همیشه بر من تأثیر گذاشته است. هفت سالم بود که مادرم مرا پیش متخصص گفتار درمانی برد و او گفت وقتی بزرگ شوم خودش بر طرف میشود نوجوان که بودم لکنت زبانم خیلی آزارم می داد. نمی توانستم اسمم را بگویم بدم می آمد با تلفن صحبت کنم حتی قبل و بعد از صحبتی کوتاه، که برای دیگران عادی بود، اضطراب شدیدی داشتم و پس از صحبت نیز احساس یأس و ناامیدی مطلقی را تجربه میکردم لکنت زبان از این بابت مسئله ساز است که باعث جلب توجه کامل دیگران می شود. چنین وضعیتی فرد الکن را به کانون توجه میکشاند و توجه دیگران را به گرفتگي زبان او جلب میکند. افراد الکن با من هم عقیده اند که فراوانی و شدت گرفتگی زبان متغیر است و بنابراین از آنچه من «انرژی توجه مینامم سهم زیادی میگیرد. اگر زبانم همیشه روی کلمه ششم می گرفت، توجهی نمیکردم و بقیه هم با آن الگوی رفتاری کنار می آمدند. عدم قطعیت توجه را به خودش جلب میکند درست همان طور که سروصدای اتفاقی (مانند بوق ماشین بیش از سروصدای قابل پیش بینی مانند تیک تاک ساعت جلب توجه میکند.