کتاب داها

«داها» مرور دوران کودکی است، دورانی که برای «غازا‌»، شخصیت اصلی رمان، شیرینی و سادگی‌اش را، پیچیده در رنج‌های بی‌شمار و بی‌دلیل، از دست داد.
«غازا» هنوز سنی نداشت که جهان پیش‌رویش جلوه‌هایی از ناامیدی ‌و بی‌رحمی نشان داد. او، بدون آنکه خودش بخواهد، میان روزهایی قرار گرفت که هنوز قدرتی برای تغییر آن‌ها نداشت و از تکرار هر روزه‌ی آن‌همه ستم می‌ترسید. او در ساحل دریایی زندگی می‌کرد که محل فرار و عبور غیرقانونی مهاجران بود. به همین دلیل شاهد اتفاق‌ هولناک قاچاق انسان و همین‌طور چیزهایی بود که پیرامون این ماجرا می‌چرخید. غازا تمام تلخی‌ها را می‌دید و نمی‌توانست چیزی بگوید. در بخش‌هایی از داستان، مهربانی و معصومیت کودکانه‌اش، تبدیل به نقطه‌ی امنی می‌شد که مهاجران را تسلی می‌بخشید. او برای آوارگان غذا می‌آورد و حواسش را به دغدغه‌های آن‌ها می‌داد. به آن‌ها گوش می‌سپرد و برای زندگی ازدست‌رفته‌شان غمگین می‌شد. مهاجران که از فقر و جنگ و بی‌پناهی می‌گریختند، هر کدام سرنوشت تلخ خود را داشتند. غازا گاه آن‌ سرنوشت‌های عجیب و اندوه‌بار را می‌شنید و در تضاد با جهان معصومانه‌ی کودکانه‌اش، بیشتر از قبل در خود فرو می‌رفت و باورهایش تغییر می‌کردند.
او، که خود را همکار پدرش می‌دانست، راوی سرگذشت‌هایی است که برایش باورناپذیر ماندند.
«هاکان گوندای» در سال ۲۰۰۰ اولین رمانش را به نام «کینیاس‌ و کایرا‌» نوشت و با این رمان در مسیر ادبیات زیرزمینی ترکیه گام برداشت. او گویی دریچه‌ای تازه به جهان ادبیات ترکیه گشود.
بعد از آن گوندای به‌مرور زبان و لحن خاص خودش را یافت و در نوشته‌هایش اغلب خشونت و سختی کلمات، پیچیده در احساسات متفاوت انسانی، به چشم می‌خورد. او جهانی متفاوت در دل بی‌رحمی‌ها می‌سازد که در آن اتفاق‌ها می‌توانند در کنار وحشت، زیبایی عجیبی هم بیافرینند. رمان داها در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه‌ «مدیسی فرانسه» شد.

گوندای در سال ۱۹۷۶ متولد شد و به دلیل شغل پدر و شرایط زندگی‌اش در‌ گذشته، با زبان‌های دیگر به‌ویژه زبان فرانسه آشنایی کامل دارد. آشنایی او با نویسندگان و ادبیات فرانسه، انگار برایش تجربه‌ای بی‌نظیر بود، چرا که با «لویی فردینان سلین»، این نویسنده‌ی توانای فرانسوی، آشنا شد و خیلی زود خود را تحت‌تأثیر او یافت.
رنجی که همیشه مهاجران و آوارگان جنگ‌زده از بی‌پناهی می‌برند، تنهایی عمیق انسان که با سرگردانی همراه می‌شود و معلق بودن ِ مدام، میان مرگ و زندگی، از مضامین اصلی رمان‌های هاکان گوندای است.
او به خوبی دست بر نقطه‌ای می‌گذارد که احساسات خواننده در جهانی خالی از رؤیا و امید و در مرور خاطراتی یکدست سیاه‌و‌سفید، برانگیخته شود و قصه را تا پایان دنبال کند.