کتاب صد سال داستان نویسی ایران

جلد چهارم از مجموعه «صد سال داستان نویسی ایران» مربوط به جریان داستان نویسی ایران از سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۷۰ شمسی است. به تصریح نویسنده: «در صد سال داستان نویسی ایران، ترسیم تصویری جامع از سمت و سوی حرکت ادبی یک قرن، از دیدگاهی تاریخی صورت گرفته است. یعنی، هر اثر را مرتبط با مجموعه ادبیات دوره سنجیده ایم. و به این نکته توجه داشته ایم که مجموعه ادبیات، البته با مولفه هایی از قبیل مسائل ایدئولوژیک و باورهای روشنفکری مسلط، با واقعیت های تاریخی ـ اجتماعی ربط می یابد. در عین توجه به خلاقیت فردی هر نویسنده و مسائل متن محورانه، جریان های ادبی را بر زمینه فرهنگی پیدایش و رشد آن ها بررسی کرده ایم؛ با این باور که در سنجش حیات ادبی، بدون توجه به وضع فرهنگی و اجتماعی، نوعی ناتمامی حس می شود. همچون مجلدات پیش، در این جلد نیز کوشیده ایم آثار پدید آمده در فاصله زمانی مورد نظر را در چند جریان اصلی و چهره نمای زمانه طبقه بندی کنیم؛ و چون ویژگی های هر دوره در آثاری با کیفیت های متفاوت بروز می یابد، ضمن تاکید بر فردیت خلاق هر نویسنده و تفاوت های موجود در دستاوردهای ادبی، با آشکار کردن همسانی های آثار گوناگون، خواسته ایم طرح های پنهان در نهضت حیات ادبی دوره را در معرض دید قرار دهیم.»