«تری ایگلتون» در این کتاب پس از معرفی دو دیدگاه «نام گرایان» و «واقع گرایان» به طرح نظریه ای درخصوص ادبیات می پردازد. براساس آن نظریه، ادبیات، رخداد یا اتفاقی است که وقوعش گسستی به ظاهر ایستا و کلی پدید می آورد. نویسنده با فاصله گرفتن از موضع ویتگنشتاینی خود دایر بر تعریف ناپذیر بودن ادبیات در این کتاب آن را تعریف پذیر می داند که خیالی بودن، زبان محور بودن، اخلاقی بودن و پراگماتیک نبودن مولفه های آن را تشکیل می دهند.