«عنقاء مغرب فی ختم الاولیاء و شمس المغرب» یکی از آثارگران سنگ «محی الدین عربی» به شمار می رود. این کتاب در سیاق مرجانه و به ترتیب لؤلؤ، تنظیم شده است. مطالب مرجانه اول که در ۱۱ لؤلؤ تشکیل شده، عبارت اند از: ۱. وقتی خدای متعال حقیقت محمدیه را براساس حقیقت مثلیه خود خلق نمود، برای او «نشاه کلیه» را قرار داد، سپس به وی خطاب کرد: «انا الملک و انت الملک و انا المدبر و انت الفلک». ۲. بیان انبجاس عیون ارواح از حقیقت محمدیه و ظهور ملاء اعلی. ۳. پیدایش عرش. ۴. پیدایش «نشاه کرسی». ۵. پیدایش افلاک. ۶. پیدایش عناصر اولیه. ۷. ایجاد دخان در اثر تماس طبقه های زمین. ۸. جریان رؤیت حق در عالم خلق. ۹. التحام یواقیت و انتظام مواقیت. ۱۰. اعتراض به سؤال «مستشکل» است که می گوید: چگونه وجود ملک از وجود مملکت متأخر است، در حالی که آن در میدان هلاکت و عدم است؟ ۱۱. رقائق از حقیقت محمدیه تا جمیع حقائق امتداد دارد. مطالب مرجانه دوم که شامل ۱۰ لؤلؤ است، بدين قرار است: انسان وقتی از حقیقت مجرده خود منسخ شده، برای او حظی پیدا شده و به علوم کلی تقریری احاطه پیدا می کند. صاحب این مقام دیگر وجود و عدم، عابد و معبود، را مشاهده نمی کند و در این مقام غیر از علم مجرد و تحقیق قدیم و مجرد چیز دیگری وجود ندارد. در این مقام بعضی از خواطر اولیه که ملحق به ازل بودند، هیچ گونه اتصافی به وجود و عدم پیدا نمی کنند. ابن عربی در بخش بعدی کتاب امامت را به طور مطلق اثبات می کند؛ به طوری که هیچ گونه اختلافی در آن وجود نداشته باشد. سپس در قالب «النکته الموخره» فصولی را ارائه می دهد که هر کدام از آن ها در مسئله امامت نقش بسزایی را ایفا می کند. محی الدین، ملاک تمامی انبیا در تعیین ختم اولیا را بیان کرده و در پایان رساله اي تحت عنوان «افصاح الکتاب» به احوال و مشخصات حضرت مهدي (عج) اشاره کرده و به بیان آیات الهی درباره وی می پردازد. وی همچنین لؤلؤیی را به آخر کتاب ملحق نموده و در آن به علائم ظهور می پردازد که حائز اهمیت است و... .