«هیچکاک» یکی از پیشگامان برجسته تجربه با تکنیک های مختلف صداست؛ او در «حق السکوت» صدای اکسپرسیونیستی، در فیلم «جنایت» تک گویی درونی، در «مأمور مخفی» صدای نامحسوس، و در «پرندگان» صداهای ساخته شده با کامپیوتر را تجربه کرده است. از همه اینها جالب تر، کاربرد صدا به شکل نرم و نامحسوس و تنیده در بافت فیلم است که هرچند یکی از مشخصه های شنیداری سبک هیچکاک به شمار می رود، اما خیلی مورد توجه واقع نشده است. «جیغ خاموش» بر این پیش فرض استوار است که سبک شنیداری هیچکاک با سلیقه و علایق بصری و مضمونی او ارتباط تنگاتنگ و غیرقابل تفکیکی دارد. در این اثر، به دستاوردهای تکنیکی نه به عنوان اجرای درخشان قطعه ای مجزا و منفک، بلکه به مثابه عنصری تنیده در معنای کلی فیلم، پرداخته می شود.