گزیده ای از مقدمه کتاب بارها از من پرسیده اند «چرا این همه خاطره گویی و خاطره نگاری؟» و «چه فایده از این همه گفته ها و نوشته ها؟!» پاسخ به این پرسش را باید در هجده سال پیش جست زمانی که برای اولین بار پای در این مسیر نهادم. با اینکه در حال و هوای انقلاب اسلامی رشد و تکوین یافته بودم سوالات بسیاری پیرامون این پدیده بزرگ سیاسی ـ اجتماعی که زندگی ما را زیر و رو کرد در ذهن داشتم. در پی یافتن پاسخ به پرسشهایم دست به تحقیق و مطالعه زدم. در کتابها کلاسها محافل و تشکلها جوابی نیافتم. اگر جوابی هم شنیده میشد بسیار سطحی و کلیشه ای بود. در رسانه های جمعی نیز فقط نظرها و تحلیل های تبلیغی و ارشادی وجود داشت. پس گشتم و گشتم ... پرسیدم و جستم. تا آنکه راهنمایی شدم به سوی پدیدآورندگان انقلاب «انقلابیون» «مبارزان» «فعالان سیاسی» و به زعم رژیم شاه «خرابکاران» «اغتشاشگران» «برهم زنندگان امنیت اجتماعی» «مقدمین علیه امنیت کشور» و «متعرضین به تاج و تخت شاهنشاهی». گفت وگو مصاحبت و نشست و برخاست با ایشان و شنیدن خاطرات تلخ و شیرین و تحلیل های آنان به جوابهایی اندک از پرسش هایی بسیار رهنمونم کرد. اما همین یافتن و دانستن خاطرات و خطرات و تحلیل های آنها لایه لایه بر سوالات من افزود. نمی توانستم خود را فریب دهم که اقناع شده ام نه نشدم! اما معترفم دریچه هایی از معرفت و حقیقت به رویم گشوده شد که اولین باب آن علم به جهل خود و بعد اشتیاق بیشتر به دانستن بود و ...