اگر معتقد باشیم که ریشه شناسی لغات دست کم در شکل معتدلش، واجد معنا و اهمیتی فلسفی است آنگاه برای درک و توضیح معنای دوگانه کلمه «سیاست» در توسل به فلسفه چندان تردید نخواهیم کرد معنای امروزی این کلمه همان قدر روشن و واضح است که تعریف آن تیره و غامض ولی به هر حال در نظر اکثر مردمی که امروزه به فارسی سخن میگویند این کلمه بیانگر شکلی از رابطه با قدرت و حاکمیت است. اگرچه بسیاری هنوز نسبت به اصل و نسب «سیاست» مشکوک اند اما در گذشته ای نه چندان دور این کلمه نه فقط بر فرمان راندن بلکه بر تنبیه و مجازات کردن نیز دلالت داشت. (۱) ،بنابراین اگر همه معانی کهنه و نو این کلمه را یک جا گرد هم آوریم میتوان گفت «سیاست» چیزی است که در آن واحد با حکومت و بدن فرمانروایی و مجازات یا به تعبیر دقیق تر با قانون و خشونت سروکار دارد تعمق در باب معنای کلمه سیاست و نحوه تحول آن در زبان فارسی نقطه شروع مناسبی برای تبیین مفهوم سیاست به ویژه مفهوم «سیاست غربی» در تحلیل تاریخی مفهومی جورجو آگامبن است و تا آنجا که به جوهر اصلی برداشت آگامین از سیاست غربی، یعنی موضوع مرکزی این کتاب مربوط میشود از قضا بهترین کار ادامه همین مسیر است. قانون و خشونت دو قطب یا جوهر طبیعی نیستند

سیاسی از نوع دیگر نخواهد بود اگر ممکن بود کل ابنای بشر را بر پایه برابر نهاد پرولتری و بورژوایی به دو گروه دوست و دشمن در قالبهای دولتهای پرولتری و سرمایه داری تقسیم کنیم و اگر در جریان این دسته بندی دیگر دسته بندیهای دوست و دشمن جملگی رنگ میباختند آنگاه واقعیت تام و تمام امر سیاسی از پرده برون می آمد به ویژه به لحاظ تبدیل مفاهیمی که در نظر اول سرايا اقتصادی مینمودند به مفاهیمی سیاسی اگر قدرت سیاسی یک طبقه یا یک گروه دیگر در دل یک دولت آن قدر قوی باشد که از آغاز جنگ با دیگر دولتها جلو گیرد اما نتواند یا نخواهد قدرت دولت را به دست گیرد و از این طریق در مورد تمایز دوست و دشمن و در صورت لزوم در مورد آغاز جنگ تصمیم بگیرد آنگاه دیگر با موجودی سیاسی سروکار نخواهیم داشت. امر سیاسی میتواند مایه و توان خویش را از متنوع ترین جدوجهدهای بشری اخذ کند، از انواع برابر نهادهای دینی اقتصادی اخلاقی و غیره. امر سیاسی جوهر بلکه تنها به شدت و حدت تجمع یا تفرقه انسانهایی خود را وصف نمی کند اشاره دارد که انگیزه هایشان برای با هم ماندن یا از هم جدا شدن ممکن است دینی ملی (به معنای قومی یا فرهنگی آن اقتصادی یا از نوع دیگر باشند؛ این انگیزه ها می توانند در زمانهای مختلف به ائتلافها و جدایی های مختلف دامن بزنند. دسته بندی دوست دشمن واقعی به لحاظ وجودی آنچنان قوی و قاطع است که برابر نهاد غیر سیاسی، به محض بدل شدن به برابر نهاد سیاسی، انگیزه ها و معیارهای مطلقاً مذهبی، مطلقاً اقتصادی و مطلقاً فرهنگی سابقش را کنار میزند و آنها را تابع شرایط و نتایج وضعیت سیاسی موجود میسازد. در هر حال، آن دسته بندی ای همواره سیاسی است که رو به سوی این حادترین امکان دارد. از این روی این دسته بندی همواره همان دسته بندی بشری تعیین کننده است، یعنی همان موجود سیاسی اگر چنین موجودی اصلاً وجود داشته باشد همواره همان موجود قاطع و تعیین کننده است و از آن حیث حاکم است که تصمیم گیری درباره وضعیت بحرانی و اضطراری حتا اگر استثنا باشد همواره بی برو برگرد بر عهده آن است. در این جا معنایی معتبر به کلمه حاکمیت اعطا میشود، درست همان طور که به اصطلاح «موجود». هیچ یک از این دو لفظ به هیچ عنوان اشاره به این معنا ندارد