ماجرای نوشتن این خاطرات را اینگونه بیان می کند القصه! به عنوان دانشجوی ممتاز موفق به دریافت بورس دوره دکترا در رشته طراحی صنعتی شدم. علاقه شخصی و بررسی های مطالعاتی پیرامون موضوع رساله ام من را در انتخاب کشور فرانسه مطمئن تر کرد و سرانجام راهی پاریس شدم. پایم که رسید به فرانسه با اولین رفتارها و سوال هایی که درباره حجابم می شد و به خصوص درباره وضعیت و شرایط ایران متوجه شدم آنجا کسی من را نمی بیند. ن که آن ها می دیدند و با او سر صحبت را باز می کردند یک مسلمان ایرانی بود نه نیلوفر شادمهری. آن ها چیز زیادی از ایران نمی دانستند. اگر بخواهم دقیق تر بگویم شناختی که از ایران داشتند فاصله زیادی حتی با واقعیت داشت چه رسد به حقیقت و من شدم "ایران"! من باید پاسخگوی همه نقاط قوت و ضعف ایران می بودم. انگار من مسئول همه شرایط و وقایع بودم. چاره ای نبود و البته از این ناچاری ناراضی هم نبودم. من ناخواسته واسطة انتقال بخشی از اطلاعات شده بودم و این فرصتی بود تا آن طور که باید و شاید وظیفه ام را انجام دهم. تصمیم گرفته شده بود! من سفیر ایران بودم و حافظ منافع کشورم و مردمش.