«ژوزه ساراماگو» در این داستان با مجسم کردن شهری که مردم آن ناگهان کور می شوند، سقوط انسانیت را به تصویر کشیده است. در شهری خیالی، مردی که از سلامت کامل جسمانی برخوردار است، کور می شود. کوری او، سفید است و با نابینایی معمول تفاوت دارد. چیزی نمی گذرد که تمام مردم شهر به کوری دچار می شوند. دولت تصمیم می گیرد تا همه مردمی که کور شده اند را در آسایشگاهی قرنطینه کند. کم کم همه چیز به هم می ریزد. تعداد مبتلایان روزبه روز بیشتر می شود. غذا کم است و امکانات بهداشتی از بیماران دریغ می شود. هیچ کسی مسئولیت نمی پذیرد و آسایشگاه تبدیل به محل وحشتناکی می شود؛ مکانی که در آن باید انتظار هر اتفاقی، از دزدی گرفته تا تجاوز را داشت. در این میان، تنها همسر اول مرد است که بینایی اش را از دست نداده است... .