بریده ای از کتاب در فصل اولتعریف پیشرفته از تخصیص داراییباید تا این لحظه مشخص شده باشد که تخصیص دارایی باید به عنوان فرایند بیشینه کردن مطلوبیت مورد انتظار مشتری و در همی حال کمینه کردن اثرات خطای تخمین تعریف شود. مشخصا فرد نباید مطلوبیت را با ورودی های ضعیف به حداکثر برساند زیرا خروجی های فرایند با تحقق آتی بازارهای سرمایه مرتبط نخواهند بود. از سوی دیگر نباید مدلی پذیرفته شود که خطای تخمین را به حداقل برساند اما مشخصات مطلوبیت مشتری یا رفتار واقعی دارایی را نادیده بگیرد. خوشبختانه ما رویکرد واضح تری از بیشینه کردن تابع مطلوبیت را "نه  با یک بلکه با سه بعد" از اولیت ریسک مشتری اثبات میکنیم و در همین حال خطای تخمین و پیامدهای آن را تنها با سرمایه گذاری در دارایی های مشخص به حداقل میرسانیم و از تخمین های آماری مناسب تاریخی به عنوان نقطه آغاز پیش بینی استفاده میکنیم. این رویکرد چند انشعاب کلیدی دارد که تمایل دارم مختصرا انها را تکرار کنم. ابتدا ما کاملا به تعیین تابع مطلوبیت هر مشتری متعهد هستیم وبه طور کامل از هر گونه خطای  تخمین در مرحله مشخصات مسئله اجتناب میکنیم. امروزه تعیین تابع مطلوبیت مرسوم نیست اما با ابزارهای مناسب و اندکی آموزش میتواند ارزیابی صحیح و قابل اجرایی از اولویت های ریسک ارائه کند و چارچوب قدرتمندی به شماوران ارائه کند که با آن با مشتری ها تعامل کنند.