کتاب راز شاد زیستن

کتاب راز شاد زیستن اثر اندرو متیوس ترجمه نسل نواندیش منتشر شده است 
کتابی پرفروش از اندرومتیوس است که می آموزد شاد زیستن تنها راه زیستن است تا همیشه غرق در شادی شوید...
بیایید در آغاز به کار ذهن نگاهی بیندازیم. آیا وقتی از خیابان عبور می کنیم، باید به تک تک قدم های خود توجه داشته باشیم؟ آیا وقتی غذا می خوریم، باید برای هضم آن، کاری انجام دهیم؟ آیا وقتی در خواب هستیم، باید نگران ادامه ی تنفس خود باشیم؟ حقیقت این است که ما هیچ یک از این کارها را با ذهن هوشیار خود انجام نمی دهیم. ذهن انسان را می توان به کوه یخی تشبیه کرد که بخش قابل رویت آن همان ضمیر هوشیار و بخش بسیار بزرگتر و پنهان آن، ضمیر ناهوشیار ماست.
 ضمیر ناهوشیار، مسئول بخش بزرگی از پیامدها و مسبب همه ی تکرارها در زندگی انسان است.
بسیاری از ما واجد الگوهای عود کننده هستیم؛ بدین معنا که تجربه ها یا رفتارهای کهنه، مرتب در زندگی ما تکرار می شوند.
به عنوان مثال شخصی را درنظر بگیرید که همیشه با تأخیر به قرار های خود می رسد. خود من یک همبازی تنیس داشتم که همیشه تاخیر داشت. ما صبح دوشنبه ی هر هفته رأس ساعت هفت در هیلتون تنیس بازی می کردیم و من مطمئن بودم که همیشه حوالی ساعت هفت وربع سروکله اش پیدا می شود؛ البته همیشه برای تأخیرهایش انواع و اقسام بهانه ها را داشت: «پسرم راکتم را گرفته بود و زیر تختش
گذاشته بود.» هفته ی بعد همان اتفاق دوباره تکرار می شد و این بار او ساعت هفت و نیم از راه می رسید و بهانه اش این بود: «یک لنگه ی کفشم را گم کرده بودم» و هفته ی بعد سر ساعت هفت وربع: «ماهی قرمز مریض بود و بچه گریه می کرد.» و بهانه های دیگر: باطری ماشین خالی شده بود، برق قطع بود، سوییچم گم شده بود، لباس تنیسم توی ماشین لباسشویی جا مانده بود و...
بالاخره روزی به او گفتم: «بیا قراری بگذاریم. از حالا به بعد به ازاء هر دقیقه تأخیر باید صد تومان به من بدهی.» فردای آن روز کتفش ضربه خورد و از آن روز به بعد دیگر با هم بازی نکردیم!
دوست من فکر می کرد تأخیر را بر طالع او نوشته اند. او هوشیارانه قصد دیر کردن نداشت، اما در ضمیر ناهوشیارش برنامه ای وجود داشت که به او می گفت: «تو همیشه عقب می مانی» و همان برنامه، زندگی اش را هدایت می کرد.
اگر او تصادفی روزی به موقع بیدار مي شد و برای سر وقت رسیدن هم وقت کافی داشت، این برنامه ی درونی به او کمک می کرد تا درختی سر راهش سبز شود یا راه عجیب وغریبی برای گم شدن پیدا کند؛ آن وقت نفس عمیقی می کشید و می گفت: «می دانستم! همیشه همین طور است. من هیچ وقت نمی توانم سر وقت برسم.»