کتاب رومن به روایت پولانسکی نشر چشمه

من و ژرار براش در طول مدت نوشتن فیلمنامه ی انزجار یک مسئله را در نظر داشتیم؛ این که به هر قیمتی شده، کلینگر و تنسر را متقاعد کنیم که بابتش پول بپردازند. به همین دلیل فیلمنامه ی ما باید بی چون و چرا ترسناک می بود؛ آن ها هیچ ژانر دیگر سینما را قبول نداشتند. هر نوع پیچیدگی باعث می شد کنار بکشند، به همین خاطر، انزجار قصه ی قاتل روان پریشی شد که در آپارتمان خالی خواهرش در لندن دیوانه می شود. در آن، صحنه های وحشتناکی گذاشتیم که شبیه کلیشه های ژانر وحشت شود. تمام نوآوری ما باید خرج شیوه ی داستان گویی مان می شد. فکر کردیم تا جایی که می شود داستان را واقعی و بر اساسِ اصول روانشناسی تعریف کنیم. دقیقا می دانستیم چه نوع وحشتی را می خواهیم منتقل کنیم. دور و برمان نمونه های زیادی وجود داشت و ما همان ها را منبع الهام مان قرار دادیم. بیشتر آدم‎ها گه گاه نوعی وحشت غیر منطقی را تجربه کرده اند. وحشت از حضور موجودِ خبیث ناپیدایی که به خانه ی آن ها رفت و آمد می کند، مثل عوض شدن جای مبلمان خانه وقتی که هرچه فکر می کنیم به یاد نمی آوریم کِی آن ها را جا به جا کرده ایم، غژغژ بی دلیل کف زمین، افتادن قاب عکسی از دیوار و خلاصه هر چیزی که چنین حس و حالی را ایجاد کند. کرول مانیکوریستی که شخصیت اصلی فیلم ما بود، بر اساس شخصیت دختری نوشته شد که من و ژرار می شناختیم؛ دختری که در سن ژرمن دپره زندگی می کرد. سوای زیبایی اش، بیشترین چیزی که در اولین برخورد، آدم را جذب می کرد، حال و هوای معصومیت شیرین و کم رویی و آرامشش بود؛ اما وقتی همخانه ی یکی از دوستان مان شد، وجه دیگری از شخصیتش را رو کرد. دوست مان قصه های غریبی درباره ی او می گفت، این که چطور، هم عاشق نزدیکی است و هم از آن نفرت دارد. در عین حال ناگهان و خیلی غیر منتظره، خشن و وحشی می شود. این به موضوع دوم ما که البته اهمیتش کمتر از اولی نبود، مربوط می شد؛ نا آگاهی کسانی که با آدم های روان پریش زندگی می کنند و نزدیکی و صمیمیت شان با آن ها، باعث می شود که فکر کنند این آدم های مجنون، خیلی هم عادی و معمولی هستند. اعضای گروه کامپتون از فیلم نامه ی ما خوش شان آمد. مایکل کلینگر برای امضای قراداد به پاریس آمد. دچار حساسیت فصلی شده بود و قرص آنتی هیستامین را مثل آدامس بالا می انداخت. تنها چیزی که چرتش را پاره کرد، رانندگی وحشتناک من در ترافیک پاریس بود. طوری با مینی کوپر صرفر کیلومترم (که موتورش را حسابی تقویت کرده بودم) می راندم، که مو بر تنش راست شده بود. وقتی گفت در یکی از بندهای قرارداد قید شده است که من نمی توانم ماشینم را با خودم به لندن ببرم، فهمیدم که جدی جدی می خواهد انزجار را بسازد.