نویسنده در این کتاب مفهوم تجزیه زبانی کودکی و ارتباط آن با زمان مندی و تاریخی بودن وجود انسان را بررسی می کند. از این رو، نخست رابطة آیین و بازی را با اتکا به بحث های «لوی استروس» و رویکرد ساختارگرایانة او در تحلیل آیین های اقوام ابتدایی ارزیابی می کند. سپس رابطة هر یک از این دو مقوله را با زمان و تاریخ مورد بررسی قرار می دهد. آن گاه در پرتو نگاهی گذرا به تاریخ فلسفة زمان در غرب، مفهوم متافیزیکی «زمان گاه شمارانه» یا «کرونولوژیک» را نقد می کند و به دنبال آن مسئلة رابطة مارکسیسم و ماتریالیسم تاریخی را با «دیالکتیک» و مفهوم «هگلی»و «وساطت» مورد بحث قرار می دهد. در پایان نیز دربارة مفهوم «ژست» و رابطة آن با سینما و سیاست و تاریخ مطالبی را بازگو و رابطة انسان را با تاریخ بررسی می کند.