درک امروزه ی ما از سینما، عمدتا متاثر از جریان های غالب سینمای واقع گرا است که بر نحوه ی ادراک و نحوه ی تماشاگری ما نه تنها در نسبت با سینما، بلکه حتی در نسبت با امر واقع نیز اثر می گذارند. این جریان ها، شیوه ای از تماشاگری منفعلانه را به مخاطب تلقین می کنند؛ و این همان رویکردی است که در نظریات پسا - سینمایی مورد نقد جدی قرار می گیرد. با اثری پذیری تئاتر از سینما، التقاط هنر اجرا با فناوری و استفاده ی روز افزون از ابزارهای سینمایی در آثار صحنه ای، شاهد شیوه ی نوینی از اجرای صحنه ای هستیم که می توان آن را اجرای التقاطی، چند رسانه ای یا میانجی گرانه نامید. شماری از این آثار با استفاده از ابزارهای( تا پیش از این) سینمایی، به پرسش از سنت های غالب سینمایی، سیاست های ادراک پنهان در پس این آثار و نقد شیوه های تماشاگری پرداخته اند.

برگرفته از نشر نیماژ