حماسه در ایران همیشه ریشه در ادبیات مردمی داشته نیروی محرکه مقاومت های اجتماعی را در برابر بیگانگان تامین می کرده است. این کتاب نه در قالب یک سیر تاریخی بلکه با طرح یک چهارچوب مفهومی برای تبیین نظریه «حماسه گرایی تشیع» نقش تشیع را به عنوان یکی از منابع اصلی فرهنگ حماسی به ویژه نقش راهبرانه نیرومند فردوسی را در این روند بررسی کرده است نقشی که در هزارسال اخیر در مسیر شکل گرفتن هویت اجتماعی و تاریخی ایرانیان پیوسته تقویت شده جایگاه مهم شاهنامه در ایران امروز نیز در همین راستا قابل درک است. رشد سیاسی تشیع نیز که مسیری از سرکوب تا اقتدار را از عصر عباسی تا صفوی طی کرده است از حیث تبلور انگیزه های حماسی با همین رویکرد تحلیل شده است. فرهنگ حماسی در ایران که ریشه های عمیق پیشااسلامی داشته در عصر اسلامی در برابر سرکوب های خلفا و سلاطین و ترکتازی قبایل مهاجم مسیر تازه ای از تاب آوری سرسختانه را ایجاب کرده است. همین رویکرد باعث شد سیر حماسه در ایران اسلامی وحدت دو بعد هویت ملی و ایمانی را که اتفاقا به شاهنامه فردوسی آغاز شده بود تداوم بخشد. حتی «حماسه گرایی» به هنجار اعتقادی و نوعی فضیلت اخلاقی تبدیل شود که الهام بخش شکل گیری مفاهیمی چون دولت-ملت آرمانی باشد.