بازاندیشی درباره ی نقد مارکس بر سرمایه داری در کتاب حاضر باز تفسیری اساسی از نظریه ی انتقادی دوران پختگی مارکس ارائه می دهم تا ماهیت جامعه ی سرمایه داری را باز مفهوم پردازی کنم تحلیل مارکس از مناسبات اجتماعی و شکلهای سلطه ی خصلت نمای جامعه ی سرمایه داری را می توان به گونه ای ثمر بخش از طریق بازاندیشی درباره ی مقوله های اصلی نقد وی بر اقتصاد سیاسی باز تفسیر کرد در این راستا باید مفاهیمی را بسط دهم که دو معیار زیر را برآورده سازند. نخست این که باید سرشت ذاتی و تکامل تاریخی جامعه ی مدرن را فراچنگ آورند؛ و دوم این که باید بر دوگانگیهای نظری آشنای ساختار و کنش معنا و زندگی مادی غلبه کنند. بر اساس این رویکرد میکوشم تا رابطه ی نظریه ی مارکس با گفتمانهای فعلی حول نظریه ی اجتماعی و سیاسی را باز فرمول بندی کنم آن هم به طریقی که به لحاظ نظری متناسب با زمانه ی حاضر باشد و نقدی اساسی بر نظریه های مارکسیسم سنتی و آن چه که سوسیالیسم واقعاً موجود نامیده شده است به دست دهد. امیدوارم که با انجام این کار بنیادی را برای تحلیلی متفاوت و قوی تر در باب صورت بندی اجتماعی سرمایه داری که در خور وضعیت متأخر قرن بیستم باشد فراهم آورم

مارکس از تناقض سرمایه داری در گروندریسه نیاز به بازنگری گسترده در باب ماهیت نظریه ی انتقادی دوران پختگی وی را برجسته میسازد به خصوص در خلال این بحث عنوان می شود که تحلیل مارکس از کار در سرمایه داری مربوط به یک برهه ی تاریخی خاص است و نظریه ی انتقادی دوران پختگی وی نقدی بر کار در سرمایه داری است و نه نقد سرمایه داری از چشم انداز کار پس از انجام این کار میتوانم به این مسئله بپردازم که چرا در نقد مارکس مقوله های بنیادی حیات اجتماعی در سرمایه داری مقوله های مبتنی بر کار هستند. این امر به هیچ وجه بدیهی نیست و نمیتوان صرفاً با اشاره به اهمیت مشهود کار در ابطه با حیات اجتماعی انسان به طور کلی آن را توجیه کرد. در گروندریسه تحلیل مارکس از تناقض بین روابط تولید و نیروهای تولید در سرمایه داری، متفاوت با تحلیل این تناقض در نظریه های مارکسیسم سنتی است که روی شیوه ی توزیع توزیع متمرکزند و تناقض مزبور را به عنوان تناقضی بین حیطه های توزیع و تولید درک میکنند وی صریحاً آن رویکردهای نظری که دگرگونی تاریخی را بر اساس شیوه ی توزیع و بدون در نظر گرفتن امکان دگرگونی شیوه ی تولید مفهوم پردازی می کنند را به نقد میکشد به عنوان نمونه ای از چنین رویکردهایی مارکس به این گفته ی جان استوارت میل اشاره میکند که قوانین و شرایط تولید ثروت سرشتی مانند سرشت حقایق فیزیکی دارند .... اما در مورد توزیع ثروت این گونه نیست. شیوه ی توزیع ثروت موضوعی صرفاً مربوط به نهادهای انسانی است. این تفکیک بنا به نظر مارکس نامشروع است قوانین و شرایط تولید ثروت همان قوانین و شرایط توزیع ثروت به شکلی دیگرند هر دو تغییر میکنند و فرایند تاریخی مشابهی را پشت سر می گذارند؛