کتاب زبان و مرگ شمیز،رقعی،مرکز

در این کتاب، دربارة ماهیت زبان، متافیزیک، منفعیت، ریشه های نیهیلیسم و بی بنیادی وجود آدمی از منظر نگارنده و فلسفة فکری وی بحث شده است. مباحث کتاب حاضر، در واقع محصول سمیناری هشت روزه است که نگارنده در خلال سال های 1979 و 1980 در آن شرکت کرد. بحث اصلی در کتاب با نقل قولی از «گوهر …

اساساً به منظور جبران همین بی بنیادی پدید آمده است: «تمام کنش های آدمی تا آنجا که از بنیادی طبیعی بی بهره اند و باید شالوده یا بنیادی برای خودشان بسازند، از چشم انداز میتورم ،قربانی خشن به شمار می آیند. و دقیقاً همین خشونت مقدس (sacer) است که عمل قربانی آن را پیش فرض می گیرد تا درون ساختار خود تکرارش کند و به نظم و قاعده درش آورد. فلسفه همواره کوشیده تا انسان را از بی بنیادی اش و از بیان ناپذیری راز قربانی رها سازد. اما چون این رهانیدن بر مبنای یک بوده گی و یک بنیاد منفی فهمیده می شود. فرایند رهاسازی از میتوژم قربانی لاجرم ناتمام می ماند، و فلسفه خود را ناگزیر از «توجیه خشونت مییابد و از این رو arreton یا همان سنت امر ناگفتنی و به بیان نیامدنی، هم چنان بر سنت فلسفی حاکم خواهد بود: در فلسفه ی هگل به صورت نیستی ای که باید آن را به دست خشونت تاریخ و زبان بسپاریم تا نمود آغاز و بی واسطگی را از آن بزداییم و در اندیشه ی هایدگر، هم چون امر بی نامی که در هر گفته و هر سنتی ناگفته میماند، و انسان را از آن سنت و زبان می کند. پس نکته ی مهم پیوند قربانی و خشونت مقدس آن با پیش فرض بنیاد منفی یا امر ناگفتنی در زبان است؛ آگامبن مینویسد: «غیر طبیعی بودن خشونت انسانی ... در نفس تصوری که از رابطه ی میان طبیعت و فرهنگ و حیوان و لوگوس، وجود دارد نهفته است یعنی در جایی که آدمی انسانیت خویش را در آن بنا می کند. در واقع، منفیت امر بیان ناپذیر یا راز ناگفتنی و پنهان که هم چون بنیاد در مبدأ زبان و هستی انسان جای گرفته به گمان آگامبن، سرچشمه ی خشونت اجتماع است بنیاد خشونت همان خشونت بنیاد است. آگامبن بنیادیابی کامل انسان را در حذف و ریشه کن کردن نهایی میتوژم قربانی و مفاهیمی چون طبیعت و فرهنگ و ناگفتنی و گفتنی ... که بر شالوده ی همین میتوژم استقرار یافته اند میبیند. در واقع، اتوس، یا بنیاد و اقامتگاه راستینی که به انسان تعلق دارد چیزی به بیان نیامدنی یا مقدس نیست