کتاب حاضر، نخستین پژوهش در باب هفت اصل تزئینی هنر ایران است؛ هفت اصلی که از سده های نخستین اسلامی تا اواسط دوره قاجار، به رسانه های هنر ایران ابعاد بین المللی و هویتی کاملاً ایرانی-اسلامی بخشید. این هفت اصل، در حقیقت صور خیال بصیر هنرهای ایرانی بود. هنرمندان ایران با تشبه به نقش مایه های جهانی روزگار خود، قالب و اسلوب این هفت اصل را در کمال لطافت، ملاحت، دل آویزی و نغز سامان بخشیدند و پایه ای استوار و متین برای نقوش تزئینی هنر ایران تدارک دیدند؛ کیفیتی که شور و گرمی و قوت اثرات آن را هنوز می توان در نقوش تزئینی جهان اسلام و هنرهای سایر ملل جهان مشاهده نمود. رونق پست مدرنیسم در هنر ایران، شماری از این اصول هفت گانه را از واژگان بصیر هنرهای ایران زدود. کتاب حاضر، می تواند مرجعی برای بازکاوی و بازشناسی این اصول هفت گانه هنر ایران باشد و نظم متناوب و کمال مطلوب آن را بازنمایی کند.