"استوری برد" از جمله روش هایی است که به خصوص در ساخت فیلم های سینمایی و برنامه های نمایشی در تلویزیون کاربرد دارد اما آن چنان که باید و شاید در ایران شناخته شده نیست و از این رو کم تر مورد استفاده ی فیلم سازان ایرانی قرار گرفته است. این روش، نخستین بار به وسیله ی "ملیس" در اوایل قرن بیستم به کار گرفته شد. ملیس چون به فیلم نامه ای دقیق نیاز داشت تمام قاب های فیلمش را نقاشی می کرد. شاید بتوان گفت مهم ترین کارکرد تکنیک استوری برد، که ملیس نیز به دنبال آن بود، ظاهر کردن ابعاد پلاستی سیته ی فیلم و بالا بردن تسلط کارگردان برکارش، کاهش اشتباهات او، هم چنین کاهش زمان تولید و متقابلا هزینه ی تمام شده ی فیلم است. استوری برد را اگر کارگردانی روی کاغذ بنامیم سخن گزافی نگفته ایم. این روش به کارگردان کمک می کند تا فضای نمایشی اثرش را از ذهنیت درآورد و به عینیت تبدیل کند. کتاب حاضر حاوی مطالبی است در خصوص روش استوری برد، حرفه ی طراحی استوری برد، فیلم سازان و طراحی استوری برد، طراحی استوری برد، استوری بردهای انیمیشن، استوری برد جلوه های ویژه، تصویرسازی حرکت و تکنیک های دوربین، و زیبایی شناسی تصویر.