بریده ای ازفصل 3 کتاب ذهن های برنده ( راز هایی از زبان رهبر ) :بزرگ ترین رهبران تاریخ همگی بزرگ به نظر می رسند: البته به روش های مختلف . برخی از آن ها نام خود را قوی ساختند مثل ویلیام فاتح ، ریچارد شیردل ، اسکندر کبیر ، برخی دیگر در تجلی خود قوی عمل کردند : مشت گره کرده مالکوم ایکس ، فخر فروشی جورج دبلیو بوش ، انگشت تکان دادن جان اف کندی . دیگران قوی صحبت کردند : « ما در سواحل با آن ها مبارزه خواهیم کرد ( چرچیل ) » و « این دلیلی است که برای آن آماده  مرگ هستم » بقیه در واقع قوی بودند  : آرنولد شوارتزنگر با رژیم بدنسازی فوق العاده اش ، نلسون ماندلا در زندان تمرین می کرد و جدید ترین رهبران ورزشکار : اوباما در باشگاه ، شنای روزانه کریستین لاگارد و تیم کوک با تمرینات ساعت 5 صبح . قدرت لزوما آمادگی جسمانی نیست . وینستون چرچیل ، جان هاروی  جومز و هنری هشتم به سختی تصویری از سلامتی داشتند . اما آن ها مانند بولداگ بودند . شما نمی خواستید با آنها درگیر شوید و این چیزی است که نیاز های غریزی ما را برآورده می کند . مردم باید بدانند که رهبرشان از آن ها در برابر تهدید های خارجی دفاع خواهد کرد . آن ها باید طوری به نظر برسند که انگار از طرف ما با چنگ و دندان خواهند جنگید . مهم این نیست که آن ها قوی هستند یا خیر  ، مهم این است که قوی به نظر برسند . ظاهر مهم است نه واقعیت . ممکن است سطحی به نظر برسد ، اما این روشی است که رهبران با آن مورد قضاوت قرار می گیرند .