کتاب تنهایی دم مرگ

در ترجمه ی حاضر، واقعیت ساده و بی رحمانه ی مردن و محتضران بازگو می گردد. اما در مواجهه با موضوعی تا بدین پایه عام و بعضا احساساتی، نگارنده با رویکردی بری از توهم و رازوری، تجربه ی مرگ را تشریح می کند. این کتاب درباره ی سوگ یا ماتم ناشی از مرگ عزیزان نیست، بلکه درباره ی سوگ احتمالی عزیزان یا دیگرانی است که در حال مرگ اند. به گفته ی مرتجمان: "روش او [ نوربرت الیاس] در این کتاب کوچک، هم چنان که در اثر اصلی خویش فرآیند گسترش تمدن، به واقع در حکم پیش درآمدی است بر روش تاریخ نگاری میشل فوکو. مضمون اصلی این کتاب، سرکوب و واپس راندن مرگ از آگاهی عمومی و صحنه های حیات اجتماعی است. فرآیندی که از قضا هم پای روند پرده برداری از جنسیت و روابط جنسی در قرن اخیر صورت گرفته است. در جوامع مدرن توسعه یافته، انسان ها هرچند به شیوه ای "بهداشتی"تر می میرند، اما این مرگ در انزوای عاطفی کامل به وقوع می پیوندد. جابه جایی از بستر احتضار در میانه ی خویشان و نزدیکان به تخت بیمارستان در میانه ی پزشکان و پرستاران، خود معرف تغییری گسترده تر در شکل بندی اجتماعی و رفتار متمدنانه است، تغییری که دقیقا الزامات و دلالت های سیاسی خاصی را نیز دربردارد".