کتاب گذرنامه

در کتاب حاضر، داستانی آلمانی مربوط به قرن ۲۰ م. درج شده است. موضوع داستان به تصویر کشیدن رنج و تنهایی اقلیت های آلمانی زبان در حکومت دیکتاتوری «چائو شسکو» و مصائب زندگی بازماندگان پس از جنگ جهانی دوم است. داستان، ماجرای زندگی آسیابانی به نام «ویندیش» و همسر و دخترش «آمالیه» است. …

تا مدت ها، کندۀ سیاه خمیده ای پشت کلیسا بود. مردم می گفتند که مردی پشت کلیسا ایستاده است. مثل کشیش بی کلاه به نظر می رسید. هر روز صبح، شبنم می نشست. پرچین شمشادها سفید می شد. کنده سیاه بود. خادم کلیسا رزهای پژمرده را از روی محراب برداشت و با خود به پشت کلیسا برد. از کنار کنده گذشت. کنده دست چوبی همسر خادم بود. برگ های سوخته در اطراف پخش بود. بادی نمی وزید. برگ ها وزنی نداشتند. تا زانوان مرد بالا می آمدند؛ پشت گام هایش به زمین می ریختند. برگ ها خرد می شدند. مثل دوده بودند. مشتی خاکستر روی زمین ماند. خادم خاکسترها را توی جعبه ای ریخت. به حومۀ دهکده رفت. با دست هایش چاله ای توی زمین کند. شاخۀ خمیده ای جلوی صورتش پدیدار شد؛ دست چوبی بود. به سوی او دراز شده بود. خادم خاکسترها را توی چاله خاک کرد. در امتداد جاده ای غبار پوش راهی مزرعه شد. صدای درختان را از دوردست ها می شنید. ذرت ها خشکیده بودند. هر جا که می رفت، برگ ها خرد می شدند. تمام تنهایی آن سال ها را در خود احساس کرد. زندگی اش شفاف بود، خالی خالی. کلاغ ها از بالای ذرت ها پرواز کردند، روی ساقۀ ذرت ها نشستند. عین زغال بودند. سنگین بودند. ساقه ها تکان می خوردند. کلاغ ها پریدند. خادم موقع بازگشت به دهکده، قلبش را احساس کرد که عریان و سخت از میان قفسۀ سینه اش آویزان است. جعبۀ خاکسترها کنار پرچین ها افتاد.