کتاب به سفارش مادرم به نشر

در مادری ات به کار می بستی و چه خوشبخت بودم که دکتر نیری برای اوریون و آبله مرغان دو هفته، دو هفته برایم استراحت می نوشت و از نکبت مدرسه رفتن رهایم می کرد. هربار که توی مطبش می رفتیم، گوش میکشیدم، دستم توی دست تو بود. دستم را می گرفتی تا تیم را بسنجی، اما من مثل پروست در «در جست وجوی زمان از دست رفته» که محتاج بوسه شامگاهی مادرش بود تا بتواند بخوابد و اگر آن بوسه را از مادرش دریافت نمی کرد، شبش به سختی صبح می شد، محتاج دستهای تو بودم تا از مهلکه مریضی به سلامت بگذرم. تو دستم را می گرفتی تا تیم را بسنجی، تا به من ایمنی دهی که کنارم هستی و کنارم مانده ای. من اما محتاج دستهای تو بودم دستت را رها نمی کردم. بی حال و بی رمق همان طور که دستت را گرفته بودم سرم را تکیه میدادم به تو و بوی الکل توی مطب دکتر نیری را می کشیدم توی ریه ام و تصویر غبار گرفته دفن شده در زیر نور خفه لامپ چهل واتی زرد را با بوی الکل مطب دکتر نیری توی ذهنم ثبت میکردم و ماندگارش میکردم که یادم باشد و یادم بماند که قهرمان آن سالهای من که بود. بعد گوش میکشیدم و صدای دکتر نیری را گوش میدادم که با مریض هایش صحبت می کرد: ها... سلام حاج بی بی چطوری ننه؟ درد پایت چطور است؟ ببینم از بچه هایت چه خبر؟ تازگی ها بهت سر زده اند؟ به به سلام عمور جب حالت چطور است؟ درد کلیه هایت افتاده؟ کاروبار قصابی خوب است؟ از اوضاع راضی هستی عموجان؟ 
چطوری حاج رضا؟ پیرمرد سینه تو هنوز خوب نشده؟ تا آن سیگار را نگذاری کنار، وضعیت سرفه هایت همین است ها یک وقت نگویی دکتر نیری نگفت. سیگار را بگذار کنار من ضمانت میکنم خوب میشوی. سلمان تویی؟ باز هم آمدی؟ این بار چه ات شده؟ کجایت درد میکند؟ بیا بنشین روی این صندلی ببینم این هفته چه ات شده گفته بودی، «چقدر خوب است وقتی بزرگ شدی مثل دکتر نیری دست مردم فقیر را به سفارش مادرم