کتاب از دزفول تا سرچشمه

«اجداد سید محمدکاظم دانش از خادمان شرع نبوی بودند که در مواقع بحرانی در کنار مردم بوده و به فراخور موقعیت خود برای کمک به مردم شتافته اند. پدربزرگ او به روایت شاهدان نفسی گرم داشت و مستجاب الدعوه بود. مرحوم حاج عبدالنبی زربخش در خاطرات خود خاطر نشان کرده است در سال ۱۳۲۰ شمسی جنگ دوم شروع شد. قحط سالی به وجود آمد. ارزاق عمومی کم بود و طعام به دست ما نمی رسید و سرمای شدیدی رخ داد. براثر این پدیده برگ های درختان سیاه شده و خشکیدند. پشت سر آن مرض تیفوس و وبا شایع شد. می گفتند در دزفول روزی ده ها نفر فوت می کردند. به شکرانهٔ پروردگار و کرامات حضرت دانیال (ع) و به دستور حجت الاسلام آقاسید محمدباقر دانش رحمت الله علیه جد شهید دانش سرتاسر بازار و پیاده روها را فرش کردند روضه خوانی برگزار نمودند. این مریضی وارد شهر شوش و حومه نشد. (زربخش مصاحبه ۱۳۹۱ ص ۴) نصرالله اسدزاده از دیگر شخصیت هایی که با خانوادهٔ شهید دانش ارتباط داشته است در معرفی پدر و پدربزرگ شهید دانش می گوید پدربزرگ شهید دانش که سید محمدباقر دانش نام داشتند به خدمتشان نرسیدم ولی پدر ایشان سید محمود دانش را که در این شهر دفتر ازدواج داشتند همین جا به خدمتشان رسیده بودم و مرتباً با ایشان رابطه داشتیم و بسیار مرد متین و خوبی بود. قبر پدربزرگ ایشان در کنار مقبرهٔ دعبل است و آرامگاهی دارد و به طوری که بزرگ ترهای ما دیده اند و می گویند اولین مبلغ شهرستان شوش بوده و چشم نابینایی داشتند. ایشان مردم را جمع می کردند در محوطهٔ سایه ای با وجود کمبود امکانات همچون برق و پنکه و این چیزها برایشان احکام اسلامی را می گفته است و بعد از ایشان پدر شهید دانش حاج سید محمود دانش بودند که مسجدی هم در اندیمشک داشتند و در روستاها هم تبلیغ می کردند مخصوصاً در روستایی به نام روستای مراد هادی و عملهٔ تیمور بیشتر در آنجا بود و در ماه های محرم و صفر منبر می رفتند و مراسم ازدواج و این ها را هم انجام می داد.»