کوری در مدت کمی گریبانگیر تمامی اقشار جامعه می شود. این کوری یک مرض نامتعارف است. کورهای این رمان به جای آن که در تاریکی مطلق غرق شوند، در یک سفیدی بی پایان و بسیار نورانی غرق شده اند و به جای آن که سیاهی باعث کوری آنها شود، نور شدید مانع از قدرت دید آنهاست. به زعم مترجم: بی شک چنین مرضی، نوعی تمثیل است و اشارة انتقادآمیزی به آدم هایی دارد که با وجود روشنایی و نور کافی راه خود را گم می کنند. نویسنده برای این که سردرگمی و بی هویتی انسان ها را در این رمان نشان دهد، از نثری دشوار استفاده کرده است. توجهی به علایم نگارشی و پاراگراف بندی نمی کند و این شاید به این دلیل باشد که می خواهد دنیای پیچیدة کورها را کورتر نشان دهد. نویسنده در رمان از مسائل اجتماعی زیادی انتقاد می کند؛ بی تحرکی و خمودگی آدم ها، اطاعت های کورکورانه، رکود در برابر فشارهای اجتماعی و سیاسی، سکوت در برابر زورگویی افراد سرکش و... شخصیت های داستان نام ندارند و داستان در زمان و مکان معینی روایت نمی شود و این نیز نشان از بی هویتی آدم ها دارد. کتاب، اثر «ژوزه ساراماگو» ـ نویسندة معاصر پرتغالی ـ است که در سال 1998 جایزة نوبل را به خود اختصاص داد. کتاب از زبان انگلیسی به فارسی برگردانده شده است.