انسان هنگامی به کامل ترین وجه آشکار میشود که شخص دستورهای وظیفه را اجرا کند. اما چنین نخواهد بود مگر آنکه اولویتهایی که از مجال دادن به حکمرانی قانون سر بر می آورند مطابق الزاماتی باشند که انسانیتمان بر ما تحمیل می کند. اگر بپذیریم که ما قانون را از خود بروز میدهیم نتیجه میشود که اجبار بیان شده از طریق آن همیشه باید در یک فرمان اول شخص عنوان شود: من باید.» با این فرض که «من» باید مقدمه هر کوششی را برای بیان یک الزام تشکیل دهد، این مجال پیش می آید که ببینیم اولویت های تحمیل شده توسط قانون نهایتاً مال خودم هستند. در نهایت، تنها زمانی که در می یابیم چگونه اولویتهای اخلاقی می توانند نهایتاً مال خود شخص باشند تعیین کننده کسی که حقیقتاً منم، می توانیم چنان که باید و شاید توضیح دهیم که چگونه قانون میتواند برای برانگیختن ما به عمل، به جای علاقه کار کند. کانت به نحو مهمی با تشخیص اینکه احترام به خویش با هر تصمیم برای عمل اخلاقی ملازم است پیشاپیش به هدف زده است. احترامی که من برای خود قائلم، بهره شخصی خودم در عمل اخلاقی است. کانت برای نشان دادن آنکه این عامل شخصی هرگز نمیتواند ندیده گرفته شود بر ظرفیت قهرمانی در هر فرد برای فائق آمدن بر خود دوستی و خودبینی افراطی تأکید کرده است. قهرمان خفته در هر یک از ما که ما تنها با ندیده گرفتن اینکه قانون را از خود بروز می دهیم آن را طرد میکنیم - به والایی ای که فرد در اجرای دستورهای وظیفه احساس میکند، تشخص می بخشد. ارائه یک تعریف کانتی از قهرمان او شخصی است که خود را وقف برترین غایت انسانیت میکند و در جریان کار به اوج احترام به خویش می رسد. سرانجام باید مفهوم قهرمان کانت را بازیابیم تا سرشت خودی را که به نحو اخلاقی عمل میکند تعریف کنیم. البته لزوم پروردن مفهومی از خود، ناشی از میل به تبیین آن است که چگونه اولویتهای اخلاقی از آن خودم میشوند. در این برهه بی صبرانه منتظر طرح بیان هایدگر از اگزیستانس اصیل هستیم. تنها با توجه به توصیف وی از اینکه کاملاً انسان بودن چه معنایی دارد