درسگفتارهای پیش رو به علاوه مباحث متعاقبشان در ترم زمستان ۱۹۶۲-۱۹۶۱ در دانشگاه فرانکفورت ارائه گردیده اند؛ بخشهای عمده آنها از رادیوی آلمان شمالی پخش شدند.

سرگذشت چاپ اثر شاید به فرم و قالب آن ربط داشته باشد. در سال ۱۹۵۸ نویسنده را برای چاپ مقاله ای با عنوان ایده هایی راجع به جامعه شناسی موسیقی در مجله شوایتسه مونا تسهفته خواسته بودند. نگارنده در نوشته مزبور که بعدتر آن را در کتاب فیگورهای صوتی گنجانیدم اصول کار در زمینه جامعه شناسی موسیقی را بدون تفکیکشان از پرسشهای مربوط به محتوا بسط دادم و همین دقیقاً هنوز ویژگی خاص روش من است روال کار من در جامعه شناسی موسیقی همچنان بر اساس مقاله یاد شده است. بلافاصله پس از نشر اثر آلفونس سیلبرمان جامعه شناس موسیقی با مهربانی پیشنهاد بسط اثر در قالب یک کتاب را مطرح کرد. در آن زمان به دو دلیل چنین کاری امکان پذیر نبود یکی تعهدات دیگر نویسنده و دوم این قول حکیمانه که نباید درباره آنچه به اختصار بسط داده شده

عنوان از جمله لوچیا دی لامرمور اثر گانتانو دو نیدزتی کاهش یافت

سنگ شدگی اپرا تأیید شد. واضح ترین علامت آن خصومت عمومی نسبت به موسیقی مدرن در اپرا بود. شوالیه گل رز آخرین اثر از این گونه بود و باقی ماند که به طور گسترده مورد استقبال قرار گرفت ضمن این که حداقل به طور سطحی معیارهای آهنگسازی حاکم در سالهای پیدایشش را رعایت میکرد.

حتى اعتبار خارق العاده اشتراوس در هیچ یک از اپراهای بعدی اش در آریادنه در ناکسوس با نمایش پردازی مبتکرانه اش، یا در زن بی سایه ، که اثر مورد علاقه خود او بود موفقیت مشابهی برای وی به ارمغان نیاورد. در واقع شوالیه گل رز پیشاپیش شروع زوال اشتراوس را نشان می دهد. لغزش های شناخته شده وی در مواجهه با متن صرفاً تجلی مشهود شر در موسیقی است. او درک واقعی چندانی نسبت به کار شاعرانه هوفمانستال نداشت و با وجود همه محاسنش در هدایت مؤثر و تئاتري حركات به شدت خشن با اثر مزبور رفتار کرد اما چه نوع شاهکار تئاتری است که در خلال آهنگسازی سوژه خود را نادیده میگیرد؟ این اتفاق ناشی از بی کفایتی اشتراوس نبود او به مخاطبان فکر میکرد به موفقیتی که حتی در آن زمان صرفاً در صورتی امکان پذیر بود که فرد نیروی مولد خویش را محدود سازد نه تنها دو نوازی پایانی سازش و تسلیم است بلکه کل شوالیه گل رز تسلیم میشود تصادفی نیست که نام لهار در مکاتبات قبل از این کمدی درخشان موسیقی دیده میشود.