شاید رفتار مضطرب آنها را قضاوت کنند دوم از زمانی که دکتر شیهان الگوی بیماری خود را مطرح کرد پژوهشهای آزمایشگاهی نشان داده است که موادی شیمیایی (مثلاً کافئین و لاکتات سدیم که باعث حملات پنیک در افراد مستعد هراس می شوند در افراد مبتلا به جمع هراسی حملات پنیک ایجاد نمی کنند. سوم بسیاری از افراد مبتلا به جمع هراسی هرگز دچار حملات پنیک نمی شوند. با وجود مشکلاتی که در نظریه ی دکتر شیهان وجود دارد، پژوهشهایی هستند که از توضیح زیستی پیشرفت جمع هراسی حمایت میکنند. برای مثال پژوهشی تفاوت هایی را بین علائم فیزیکی گزارش شده ی افراد مبتلا به جمع هراسی و مبتلایان به هراس از فضای باز نشان داد آگورافوبیکها یا کسانی که هراس از فضای باز دارند از برخی موقعیتها اجتناب میکنند زیرا می ترسند که دچار پنیک يا وحشت زدگی شوند. اگرچه این دو گروه در بسیاری از علائم با هم همپوشانی داشتند، گروهی از روان شناسان بریتانیایی خاطر نشان کردند که سوژه های دارای جمع هراسی بیشتر از افراد مبتلا به هراس از فضای باز سرخ شدن صورت و انقباض عضلانی را گزارش کردند؛ علائمی که معمولاً دیگران آن را مشاهده می کنند. پژوهش مزبور نشان میدهد که مبتلایان به جمع هراسی به موقعیت های اجتماعی که باعث اضطراب آنها میشود واکنش فیزیکی شدیدی نشان میدهند. این مورد در رون نیز مشاهده شده بود. رون از کودکی مشکل عرق کردن داشت به یاد می آورد که وقتی در کلاس سوم ابتدایی باید درسی را ارائه میداد دانه های درشت عرق روی پیشانی اش نمایان بود. عرق کردن به قدری مشکل ساز شد که والدینش او را نزد چند پزشک بردند، اما آنها نتوانستند علت پزشکی برای عرق کردن رون بیابند در بزرگسالی مشکل او بدتر هم شد. رون در هر موقعیتی که مجبور بود با مردم در ارتباط باشد یا فکر می کرد با مردم به ویژه خانمها در ارتباط است عرق میکرد پیراهن او تا پایان مدت عبادت در کلیسا خیس میشد یک بار که برای سوار کردن رئیسش رفته بود چنان عرق کرده بود که یکی از منشیها از او پرسیده بود که آیا بیرون باران میبارد