اندیشیدن از طریق جدایی اش از هستی تعیین میشود. ژیژک همه ی اینها را به تفصیل شرح می دهد و سپس ادامه میدهد تا آنچه شرح داده است، با ذكر مثالهایی از فرهنگ عامه روشن کند اما به شکلی ناراحت کننده معلوم می شود مثالهایی که برای این به اصطلاح سوبژکتیویته ی زنانه ذکر میشود یک شخصیت زنانه و دو شخصیت مردانه است سیگورنی ویور در بیگانه آقای والدمر در داستانی از ادگار آلن پو به همین نام و جیمز استوارت در چه زندگی شگفت انگیزی 4-62 Tarrying) چرا؟ به نظر من دو نکته در این مثالها وجود دارد مثال ها طبیعت دلهره آور «آن» را در تمام موارد آشکار و تأکید میکنند که چگونه جنسیت از جنس مجز است در هر یک از دو صورت مازادی که از مثال ها بیرون میزند به مسئله ی امر واقعی مربوط میشود.بازبینی در فرمول دکارت به صورت من می اندیشم، پس آن هست، این مسئله را برجسته میکند که تا چه حد در نتیجه ی جدا شدن «من» ما از امر واقعی هستی مان تکه تکه و بی ثبات هستیم با این حال فرمول مذکور این خطر را به جان می خرد که فرمولی صرفاً ذهنی و به دور از واقعیت به نظر برسد. این فرمول خطر اجرای آنچه میگوید میپذیرد یعنی چیزی را که می گوید اجرا میکند سوژه با پاپس کشیدن از امر واقعی ای که بیرونش انداخته است خود را با کنار گذاشتن جوهر لزج ژوپیسانس میسازد» (همان: 62)؛ مثل وقتی که سیگورنی ویور از شمایل و هیئت هیولایی بیگانه پا پس میکشد. ژیژک از این عبارت در نقل واقعیتها درباره ی آقای والدمر» مجدداً استفاده می کند. داستان پو شرح میدهد که چگونه شخصیت اصلی که مدتی طولانی در کما بود بیدار میشود و میگوید من مُرده ام و پس از آن بدنش ناگهان به جوهر لزج و بدون شکل و ناب ژوییسانس تبدیل میشود (همان).