مثل این بود که همه چیز، حتی طبیعت، علیه آقای گالیادکین شمشیر کشیده بود، اما او هنوز برپا بود و مغلوب نشده بود. احساس می کرد که شکست خورده است. آمادۀ نبرد بود. وقتی بحران بهتش گذشت و به خود آمد، با چنان شور و نیرویی دست بر هم مالید که هرکس او را می دید یقین می یافت که او اهل تسلیم نیست. عجالتاً خطر پیش چشمش بود، ملموس بود و آشکار. آقای گالیادکین این معنی را نیز به احساس دریافته بود. آنچه نمی دانست این بود که چطور با این خطر گلاویز شود. حتی لحظه ای فکری از ذهن آقای گالیادکین گذشت. با خود گفت: چطور است این خطر را به حال خودش بگذارم؟ چطور است راه خودم را کج کنم. خیلی ساده عقب نشینی کنم؟ چه عیب دارد؟ هیچ عیبی ندارد. انگار نه انگار که من بودم. من خودم را کنار می کشم، خیال کن من نبودم. بگذار خطر از کنارم بگذرد. اصلاً که گفته که من بودم؟ من نبودم، همین و همین! اگر من از این درگیری کنار بروم، او هم کنار خواهد رفت. شاید او هم عقب نشینی کند. دُم می جنباند، رذل حقه باز! دُم می جنباند و عقب گرد می کند و می رود پی کارش! من این بدجنس را می شناسم. من با تسلیم و آرامش به جنگش می روم. اصلاً چه خطری؟ خطر کجاست؟ چه کسی صحبت از خطر کرده؟ دلم می خواست یک نفر پیدا شود و بگوید خطرش کجاست. اصلاً ماجرا سر تا پا بازی است. ارزش ندارد که آدم جدی اش بگیرد. آقای گالیادکین به اینجا که رسید ساکت شد. چشمۀ کلام در دهانش خشکید. حتی به خود بد و بیراه گفت. برای این فکرها نسبت بزدلی و بی غیرتی به خود داد؛ ولی این حرف ها دردش را دوا نکرد. احساس می کرد که گرفتن تصمیم در حال حاضر برای او ضرورت محض دارد؛ حتی احساس می کرد که اگر کسی پیدا شود و به او بگوید که چه تصمیمی بگیرد، هر چه بخواهد به او می دهد؛ ولی خب، چطور می شد راهکار را به حدس دانست؟ فرصتی برای حدس نبود.