کتاب حاضر، يکي از نخستين داستان هاي روانکاوانه ادبيات آلماني زبان به شمار مي رود و نيز از نخستين آثار شنيتسلر، نويسنده اي که بعدها او را تالي زيگموند فرويد دانستند. در اين داستان فليکس مي دانست چه حسي دارد. در اينجا چيزي در برابرش آمدوشد مي کرد که او به مرگبارترين وجهي از آن نفرت داشت: نمونه اي از آن چيزي که پس از او همچنان باقي مي ماند، چيزي که همچنان جوان بود و سرزنده، مي خنديد، آن زمان که او ديگر نمي توانست بخندد و بگريد.

روزی که تصویر خواب های آشفته اش ناپدید شد، بیش از پیش احساس فلاکت کرد! از این رنج می برد که اصولا چرا این تصویر ظاهر شده است. دلش از ترحم به حال فلیکس سخت به درد آمد. همین که به یاد آگاهی و ناامیدی او می افتاد، پشتش می لرزید. چقدر دوستش داشت و با نزدیک شدن هر چه بیشتر روزی که به ناچار او را از دست می داد، هر لحظه صمیمانه تر به او عشق می ورزید. آخ، در این که پاسخش چه خواهد بود، نمی توانست شکیوجود داشته باشد. در کنار فلیکس ماندن، با او رنج بردن ، این چه کم بود! به انتظار مرگ نشستن او را نظاره کردن وحشت چندین ماهه ی مردن را با او چشیدن، این همه چه کم بود. ماری می خواهد بیش از این به او یاری کند. بهترین، باارزش ترین یاری. اگر به او قول بدهد که خود را بر مزارش خواهد کشت، فلیکس در این شک می میرد که آیا او واقعا به قولش وفا خواهد کرد؟ ماری برآن است که با او، نه پیش از او بمیرد. وقتی فلیکس پرسشش را دوباره مطرح کند، ماری آن قدر توان خواهد داشت که بگوید: بیا به این زجر پایان بدهیم! با هم بمیریم، حالا بمیریم! و در مدتی که سرمست این فکر بود، آن زنی پیش چشمش ظاهر شد که تصویرش را لحظه ای پیش دیده بود-زنی که در نسیم نوازشگر صبحگاهی با شتاب از میان کشتزارها می گذشت، رو به سوی شادی، به سوی زندگی، زنی که خود او بود، حقیر و پست.