می دانی در روزهای نخست گروپ تیه تر بازیگران عادت داشتند کاری را انجام دهند که به آن بداهه سازی می گفتند.» مایزنر به یک صندلی راحتی تکیه میدهد که به صورت مورب جلوی شومینه ی خاموش دفترش قرار دارد. امروز از آن کلاس های طولانی بود و بیرون از کلاس خورشید سرخ در حال غروب کردن است. اسکات رابرتس، با یک کیف چرمی بزرگ روی زانوهایش روی کاناپه ی کنار دیوار نشسته. این ها بیان شفاهی و معمولی ای بود از آنچه ما فکر می کردیم به وضعیت ما در نمایش شباهت زیادی دارد ما آن چه را از داستان نمایش به خاطر می آوردیم، با استفاده از کلمات خودمان بازگو میکردیم. من به این درک رسیدم که همه ی این ها مزخرفات روشنفکرانه است یک آهنگ ساز چیزی را نمی نویسد که فکر میکند مؤثر خواهد بود؛ او با قلبش کار میکند. تصمیم گرفتم به بازیگران تمرینی بدهم که درونش فکر نباشد. میخواستم همه ی آن کارهای فکری را حذف کنم تمام تدابیر فکری را جدا کنم و به جایی برسم که نیروی محرک آنی از آن می آید، و با این منطق شروع کردم که اگر آنچه را از تو میشنوم همان طور تکرار کنم، فکرم را به کار نینداخته ام. من مشغول شنیدن هستم؛ این جا حذف مطلق فکر است. اگر تو بگویی: لنزهای تو کثیف اند و من بگویم لنزهای من کثیف اند و تو بگویی: بله، لنزهای تو کثیف اند اینجا دیگر تفکری در کار نیست.» مایزنر لحظه ای به عکس سیاه و سفید قاب شده ی «النورا دوزه» که روی میز کار قهوه ای رنگش قرار گرفته می نگرد.