می گویند اگر تنها فایده ی هنر برای کودکان رشد و مراقبت از تخیل آنها باشد جوری که بتوانند در بزرگسالی هم همچنان از این چشمه ی گوارا بنوشند ارزشش را دارد که برای آن وقت و هزینه بگذاریم و به رشدش کمک کنیم. رمان نوجوان ماشین هاچی کوچی همین موضوع را محور خود قرار داده است. این کتاب داستان مادربزرگی است که رؤیاها و تخیلش را فراموش کرده و نوه ای که چیزی جز همین تخیل سرشار و رؤیاهای بزرگ و عجیب و غریب ندارد ترکیب این دو و سفر نوه به دنیای تخیلات فراموش شده ی مادربزرگ رمانی را می سازد که پر است از صحنه های عجیب و غریب مثل جان گرفتن کلمات و مبارزه های نفسگیر و ماجراهای دیگری که تنها راه سردرآوردن از آنها خواندن کتاب و سفر به سرزمین زوبام سرزمین تخیلات مادربزرگ رمان است.

اما این تنها وجه خلاقه ی این رمان نیست؛ نکته ی دیگر تلاش محمد رمضانی است در استفاده از ابزارهای فرمی و شکلی برای جذب کردن مخاطب فونت های درشت و ریز و تایپوگرافی های متفاوت باعث می شوند که چشم و ذهن خواننده هیچگاه از دنبال کردن این رمان ۳۶۸ صفحه ای خسته نشوند.

ویژگی دیگری که این رمان را خواندنی می کند سبکی متن و خوش خوان بودن آن است خواننده ی فارسی زبان می تواند به راحتی از صفحه ی نخست با نویسنده همسفر شود و تا صفحه ی پایانی کتاب او را همراهی کند. این رمان، در عین حال که مفاهیم ویژه و مهمی بیان می کند، توجه خاصی به جذابیت و سرگرم کنندگی دارد تا جایی که میتوان امیدوار بود خواننده ی اثر چندباری از خواندن کتاب لبخند به لب بیاورد و حتی شاید یکی دوباری هم صدای خنده اش بلند شود.

خواندن این رمان را میتوان به نوجوانانی که هنوز تخیلشان زنده است و رویاهایشان برایشان اهمیت دارد توصیه کرد.