اوکتاو دو ملیوه جوانی فیلسوف مسلک است که قسم خورده تا آخر عمر عاشق نشود اما دوستی صمیمی دارد به نام آرمانس دو زوهیلوف و تمام تفکرات و اعمالش را با او در میان می گذارد به غیر از یک راز؛ رازی که هیچ کس از آن خبر ندارد و زندگی اوکتاو را تیره وتار کرده است... استاندال در آرمانس به موضوعی پرداخته که در دوران خودش به نوعی تابو محسوب می شد. آندره ژید آرمانس را بهترین رمان استاندال می دانست و خلق شخصیت های بدیعی همچون اوکتاو و جسارت استاندال در پرداختن به چنین شخصیت هایی را ستود. در واقع موضع آندره ژید چندان هم خلاف واقع نیست چراکه استاندال به خوبی می دانست رمانْ آزادترین گونه ی ادبی موجود است و امکان هرگونه مقدمه چینی در آن وجود دارد و می تواند حتی به بروز آن حجم از جسارتی بیانجامد که ممکن است در ژانرهای دیگر خطرناک باشد و این گونه بود که آرمانس متولد شد. این یکی از آن معدود لحظات زودگذری بود که تقدیر، به روح هایی که باید با مملو شوند از انرژی، می بخشد تا انبوه خسارات به بارآورده شده را جبران کند. زندگی به درون قلب آدم هجوم می آورد، عشق باعث می شود هرچه را که همچون ذات عشق، الهی نیست، به فراموشی بسپاری و این چند لحظه ی کوتاه را طوری زندگی کنی انگار قرون متمادی ست...