(جنبه های مذهبی آزادی خواهی،مسیحیت);هیوم استدلال می کند باتوجه به شرایط خاص موجود در دولت هایی که او با آن ها آشناست، نمی توان گفت که دست کم بعضی از شهروندان آن دولت ها به طور ضمنی به حکومت های خود رضایت داده اند. هیوم انسجام خودِ مفهوم رضایت ضمنی را انکار نمی کند؛ او کاربرد آن را در شرایطی منکر می شود که در آن فرد نمی تواند به طرز معقولی «بپندارد موضوع [موردنظر] منوط به انتخاب اوست» و سپس ادعا می کند که وضعیت شهروندان معاصر از این نوع است. در واقع، هیوم در جای دیگری یکی از قوی ترین دفاع ها را از این دیدگاه ارائه می دهد که «توافق» را می توان به طور ضمنی، بدون «تعهد» رسمی یا «پیمان» بیان کرد؛ و در اینجا دوباره یک قایق را به عنوان تصویر ذهنی انتخابی اش در نظر می گیرد. او در عبارت شناخته شده ای می گوید: «دو مرد که در یک قایق پارو می زنند، این کار را طبق توافق یا قرارداد انجام می دهند، اما هرگز به یکدیگر تعهد نسپرده اند.» به عبارت دیگر، همکاری به منزلۀ رضایت است. اگر من با دیگران اقدام مشترکی انجام دهم یا در یک طرح وارۀ همیارانۀ فراگیر مشارکت کنم، «موافقت» خود را اعلام کرده ام. اینکه من موافقت خود را به صراحت از طریق تعهد یا قرارداد اعلام نکرده ام، از حیث اخلاقی تفاوتی ایجاد نمی کند. آنچه هیوم در «دربارۀ قرارداد اصلی» به این تصویر اضافه می کند، در اصل صلاحیت ادعای اولیه است: بله، در واقع کسی که در طرح واره ای فراگیر همکاری می کند، به طور ضمنی به آن رضایت می دهد، اما فقط در مواردی که همکاری نکردن، گزینه ای عملی برای آن فرد است.