بتن و غبار بر سرورویشان بارید جیمی دوباره سرش را دزدید و با بازو چشم هایش را پوشاند خون از شقیقه تا چانه اش سرازیر شد. مک کینا پرسید: «تیر خوردی؟» جیمی گفت فقط یه تکه بتن خورد بهم نمیتونم ببینم.» اوستین گفت: «نیروشون رو دو برابر کرده ان.» جیمی که دستانش را روی چشمهایش گذاشته بود گفت: «نباید بذاریم دورمون بزنن وگرنه از طرفین حمله میکنن. مک کینا گفت: «چطوری جلوشون رو بگیریم؟ تعدادشون خیلی زیاده.» اوستین گفت: «کلی هم سرباز جلوی باغ وحشه.» تایلور در چهره ی اوستین و مک کینا ترس را دید جیمی هم تلاش میکرد گردوغبار بتن و خون را از صورتش پاک کند محال بود بتوانند حمله ای به آن عظمت را دفع کنند. چند قدم پشت سرش شاخه ای بود آن را گرفت دستمال گردنش را باز کرد و آن را بالای دیوار تکان داد. وقتی کسی به آن شلیک نکرد خیالش راحت شد. اوستین نگاهش کرد داری چیکار میکنی؟ دارم چیزی رو که میخوان بهشون میدم نفس عمیقی کشید بعد داد زد: «شلیک نکنین! آلتو آلتو آهسته آهسته بلند شد و ایستاد، دستهایش را بالای سرش گرفته بود.