همه ی ماجرا با یک بازی شروع شد. بله... با یک بازی بازی پنج سنگ نمیدانم تا به حال اسم این بازی را شنیده اید یا نه؟ آن وقتها که من هنوز زیاد بزرگ نشده بودم و درست هم سن و سال شما بودم مثل بقیه ی بچه های آن زمان به این بازی خیلی علاقه داشتم.

راستی شما میدانید که این بازی چه جوری است؟ کمی فکر کنید خیلی خب زیاد به مغزتان فشار نیاورید؛ خودم برایتان میگویم برای شروع بازی با توافق بازیکنان روی زمین خاکی کوچه با آب یک دایره می کشیدیم اندازه ی دایره را بچه های بازیکن تعیین میکردند. بعد هر کسی می رفت و برای خودش یک سنگ کم و بیش بزرگ مثلاً کمی کوچکتر از تخته پاک کن و پنج سنگ کوچک پیدا میکرد سنگهای کوچک را درست وسط دایره می چیدیم. بعضی ها زیاد اهمیت نمیدادند سنگها چه جوری چیده شود؛ ولی من همیش دوست داشتم سنگهای کوچک درست مثل یک کله قند چیده شود.

بعد از این کار در فاصله ای دورتر از دایره یک خط میکشیدیم. بازیکنان از یک فاصله ی تعیین شده سنگهای بزرگشان را به طرف آن خط می انداختند.

بچه های کوچه درباره ی کوچه هایی است که دیگر «کوچه» نیستند و درباره ی بچه هایی است که دیگر «بچه نیستند اما هستند. یادشان بخیر در مجموعه ی سه جلدی بچه های کوچه شما نه تنها از خواندن ماجراهای جذاب و شیرین لذت میبرید که فضا و زندگی مردم تهران قدیم را هم میشناسید. محمد میرکیانی که خود در یکی از محله های قدیمی تهران متولد شده حال و هوای سالهای دور این شهر را به زیبایی هر چه تمام تر تصویر کرده است.